Macocha dziewczynki zmuszała ją do prac domowych tak brutalnie, że krwawiła i w końcu zemdlała z wyczerpania. Kiedy jej ojciec, żołnierz, niespodziewanie wrócił do domu i ją zobaczył, krzyknął z szoku i gniewu.

„Em? Mel?” zawołał Daniel ciepłym, zmęczonym głosem. Chciał ją zaskoczyć – szybkim powrotem po sześciu miesiącach za granicą.

Brak odpowiedzi. Tylko szum klimatyzacji. Potem zobaczył ją – swoją córkę – leżącą nieruchomo obok zlewu. Jej ramię było całe we krwi.

„Emmo!” Jego głos się załamał, gdy rzucił się ku niej i wziął ją w ramiona. Jej skóra była zimna, a serce waliło jak młotem.

Za nim Melissa zamarła na szczycie schodów. Kubek wyślizgnął się jej z palców. Roztrzaskał się na drewnianej podłodze, rozpryskując kawę niczym ciemne plamy.

Przez długą chwilę Daniel wpatrywał się w nią, zaciskając zęby. Żołnierz w nim widział wszystko – siniaki, skaleczenia, strach.

„Coś ty zrobiła?” krzyknął.

A dom, niegdyś cichy, zadrżał od jego furii.

Ratownicy medyczni przyjechali w ciągu kilku minut, ale Danielowi wydawało się, że to godziny. Siedział na podłodze w salonie, z głową Emmy na kolanach, podczas gdy dwóch ratowników szybko pracowało – maska ​​tlenowa, kroplówka, sprawdzanie pulsu. Jej oczy zamrugały raz, nie mogąc skupić wzroku.

„Odwodnienie Starke’a” – mruknął jeden z nich. „Ma niedowagę. Ile lat mówiłeś?”

„Osiem” – wychrypiał Daniel.

Wyraz twarzy mężczyzny pociemniał. „Zabieramy ją do szpitala County General. Będziecie musieli za nią pójść”.

Kiedy kładli ją na noszach, Melissa stała nieruchomo przy schodach. Jej twarz była blada, ale głos dziwnie spokojny. „Mówiłam jej, żeby nie przesadzała” – powiedziała. „To dramatyczna dziewczyna. Zawsze szuka uwagi”.