Macocha powiedziała mi, że nie dostanę nic z testamentu mojego ojca, opiewającego na 154 miliony dolarów. Siedziała tam szczęśliwa, czytając testament. Ale potem prawnik przeczytał jedno zdanie i uśmiechnął się…

Ethan odchylił się do tyłu, spokojny jak kamień. „Nie, Vanesso. Tata to zrobił. Tylko upewniłem się, że jest szczelny”.

Furia w oczach Vanessy mogłaby przeciąć szkło, ale szybko ją stłumiła, parskając pustym śmiechem. „Dobra. Nie obchodzi mnie to. Sto tysięcy rocznie to więcej niż wystarczająco”.

Ale Ethan zauważył sztywność jej postawy, sposób, w jaki jej dłonie zacisnęły się na kolanach. Dla kobiety przyzwyczajonej do butików znanych projektantów, prywatnych odrzutowców i nieograniczonej liczby kart kredytowych, stypendium było pieniędzmi na przetrwanie, a nie luksusem.

Przez kolejne tygodnie Ethan obserwował, jak rozpada się kawałek po kawałku. Początkowo paradowała po mieście, udając, że nic się nie zmieniło. Nosiła czarne jedwabne sukienki , umawiała się na lunche w drogich restauracjach i chwaliła się nadchodzącymi inwestycjami w nieruchomości. Ale fasada szybko się rozpadła.Jasnożółte sukienki

Pewnego wieczoru telefon Ethana zawibrował, informując o alarmie bankowym. Jedno ze wspólnych kont, z których korzystała Vanessa, zostało zamrożone. Następnego ranka odebrał telefon od pośrednika z pytaniem, dlaczego Vanessa nie ma uprawnień do sprzedaży nieruchomości Richarda. Ethan o mało się nie roześmiał. Szybko zrozumiała, że ​​jej władza nie wykracza poza stypendium.

Ale się nie poddała. Pewnego wieczoru przyparła Ethana do muru w korytarzu posiadłości. „Słuchaj” – syknęła, a jej uśmiech zniknął. „Możemy współpracować. Podpisz kilka umów na nieruchomości, a ja sprawię, że będzie ci się to opłacało”.

Ethan spojrzał jej prosto w oczy. „Nie, Vanesso. Odpowiedź zawsze będzie brzmiała: nie”.

Gniew, który przemknął przez jej twarz, był surowy i nieokiełznany. Po raz pierwszy zrzuciła maskę, a Ethan zobaczył ją taką, jaka była: zdesperowaną, chciwą i bezsilną.

Mimo to Vanessa próbowała. Próbowała wynająć za gotówkę skrzydło gościnne domu przy Park Lane. Dzwoniła do starych kontaktów, licząc na zaciągnięcie pożyczek pod zastaw aktywów, nad którymi nie miała kontroli. Każdy jej ruch był blokowany przez Ethana podpisem, którego odmawiał.

A potem nadszedł ostateczny cios. Kiedy myślała, że ​​przechytrzy fundusz powierniczy, Ethan wykorzystał swoją władzę, by sprzedać samą rezydencję przy Park Lane – legalnie, w pełni zgodnie z prawami powiernika. Vanessa opadła ze zdumienia, gdy dostarczono jej dokumenty. Pozostało jej tylko roczne uposażenie, dokładnie tak, jak zapisano w testamencie.

W dniu przyjazdu przeprowadzki Vanessa stała na podjeździe z walizką, wpatrując się w Ethana ze schodów, z których myślała, że ​​nigdy nie wyjdzie. Zatrzymał się, patrząc na nią po raz ostatni.

„Chyba się myliłaś, dzieciaku” – powiedział cicho. Zacisnęła szczękę, ale nic nie powiedziała.