Mam 60 lat i po wielu miesiącach rozłąki postanowiłem odwiedzić rodzinę mojego syna.

Mam 60 lat i po wielu miesiącach bez kontaktu postanowiłem odwiedzić rodzinę mojego syna. Bardzo za nimi tęskniłem, ale gdy tylko przekroczyłem próg, zamarłem.
Moja synowa, Carmen (32), wyglądała na wyczerpaną: włosy miała pospiesznie związane w niedbały kok, bladą twarz i głębokie cienie pod oczami, zdradzające nieprzespane noce.

W domu panował bałagan: zabawki walały się wszędzie, dzieci biegały i krzyczały.

A mój syn, Javier (33), leżał rozciągnięty na kanapie, przesuwając palcem po ekranie telefonu, jakby był panem własnego świata.

Usiadłem obok Carmen i zapytałem ją cicho:

„Kochanie, wszystko w porządku?”

A ona, wymuszając uśmiech, odpowiedziała:

„Po prostu jestem zmęczony… to dla mnie za dużo”.

Z kuchni dobiegł mnie władczy głos Javiera:

„Carmen! Gdzie moje jedzenie?”. I nie zapomnij wyprasować mi koszuli, wychodzę dziś wieczorem z chłopakami.

Patrzyłam, jak wstaje cicho, trzymając dziecko na rękach, a drugą ręką miesza w garnku na kuchence.

Serce mi pękło.

To było jak oglądanie dokładnej kopii mojej własnej przeszłości.

Później tego wieczoru rozmawiałam spokojnie z Carmen.

Rozpłakała się i wyznała prawdę: Javier przekonał ją, żeby rzuciła pracę, sprzedała małą firmę i została mamą na pełen etat, obiecując, że zajmie się wszystkim.

Ale rzeczywistość była inna: wszystko spadło na nią.

Dzieci, gotowanie, sprzątanie, cały dom – absolutnie wszystko spoczęło na jej barkach.

A kiedy odważyła się zaprotestować, Javier zawsze odpowiadał ostro:
„Jesteś mamą na pełen etat, to twój obowiązek. Nie rób z siebie ofiary”.