Mama zapraszała nas na niedzielny obiad co tydzień, ale pewnego dnia napisała mi SMS-a: „Nie przychodź dzisiaj”. Poszłam jednak i przestraszyłam się, gdy zobaczyłam, co było w środku.

Tylko dla przykładu.
W ten sposób przypominała nam, żebyśmy przyszli głodni i wyszli z wystarczającą ilością jedzenia na lunch następnego dnia. Utrzymywaliśmy ten niedzielny rytuał przez trzy lata.

Dlatego poczułam ucisk w żołądku, gdy pewnego niedzielnego poranka spojrzałam na telefon i zobaczyłam wiadomość, która brzmiała po prostu: „Proszę, nie przychodźcie dzisiaj”.

Żadnych emotikonów. Żadnego wyjaśnienia. Tylko krótkie zdanie, jak trzaśnięcie drzwiami.

Było zimno. To zupełnie nie to, do czego moja mama była przyzwyczajona.

Od razu odpisałam.

„Wszystko w porządku?”

Przeczytała wiadomość, ale nie odpisała.

Aby to zilustrować.
W piersi narastała mi panika. Kilka sekund później Brian napisał mi:

„Próbowałem zadzwonić do mamy, ale nie odbiera. Rozmawiałaś z nią?”

Nie, a teraz trzęsły mi się ręce. Coś było strasznie nie tak.

„Jadę tam teraz” – napisałam.

„Jesteśmy już w samochodzie” – odpowiedział Brian.

Krótka podróż do mamy zdawała się trwać wieczność. Dzwoniłam do niej raz po raz, ale od razu włączała się poczta głosowa.

Może jest chora, powtarzałam sobie. Może potrzebuje przestrzeni. Ale w głębi duszy czułam, że coś się dzieje. Mama nigdy nie odwoływała niedzielnego obiadu.

Kiedy wjechałam na podjazd, od razu wiedziałam, że coś jest nie tak.

Zasłony były zaciągnięte, a światło na ganku z poprzedniej nocy wciąż się paliło. Mama zawsze je rano gasiła.

Tak dla przypomnienia.