Mama zapraszała nas na niedzielny obiad co tydzień, ale pewnego dnia napisała mi SMS-a: „Nie przychodź dzisiaj”. Poszłam jednak i przestraszyłam się, gdy zobaczyłam, co było w środku.

Nic.

Zapukałam jeszcze mocniej. „Mamo, proszę otwórz drzwi!”

Wciąż brak odpowiedzi.
Ręce mi się trzęsły, gdy wyciągałam zapasowy klucz z torebki. Mama dała mi go na wypadek nagłej potrzeby, więc to zdecydowanie była opcja.

Kiedy otworzyłam drzwi, zamarłam.

Przy naszym kuchennym stole siedział mężczyzna.

Stał tyłem do mnie, siwe włosy opadały na kołnierzyk jasnoniebieskiej koszuli, którą od razu rozpoznałam. To była ta sama koszula, którą podarowałam ojcu na Dzień Ojca lata temu.

Rozglądałam się za mamą i zobaczyłam ją przy blacie, siekającą marchewkę w odległym, mechanicznym rytmie. Nawet nie podniosła wzroku.
Tylko dla porównania.

„Mamo?!” krzyknęłam. „Co się dzieje?!”.

Nie odwróciła się.

„Mówiłam ci, żebyś dzisiaj nie przychodziła” – powiedziała cicho. „Czemu nie posłuchałaś?”

Brian wszedł za mną, zobaczył mężczyznę przy stole i zamarł.

„Kto to?” – zapytał.

Mężczyzna powoli odwrócił się do nas.

A ja krzyknęłam.

Miał twarz ojca. Te same brązowe oczy, te same znajome rysy. Ale starszy, bardziej defensywny, naznaczony wiekiem w sposób, w jaki jego ojciec nigdy nie był.

Tylko dla ilustracji.
W końcu mama spojrzała na nas ze łzami w oczach.

„To jest…” – przerwała, a jej głos drżał. „Twój wujek”.

Wpatrywaliśmy się z Brianem w osłupienie.