„Masz jakieś resztki?” – wyszeptało głodne dziecko? Odpowiedź miliardera wzruszyła wszystkich do łez…

Zawahała się, po czym odpowiedziała: – W starym budynku… blisko torów kolejowych.

Eleganckie, czarne auto Richarda wyglądało nie na miejscu, gdy przejeżdżało po popękanych chodnikach i przy migających latarniach. Maya poprowadziła go po dwóch kondygnacjach w zaniedbanym budynku. Kiedy otworzyła drzwi, powietrze było duszne. Na podłodze leżał pojedynczy materac. Na nim blada, wychudzona kobieta próbowała usiąść.

– Mamo, przyniosłam kogoś – wyszeptała Maya.

Kobieta zakaszlała, przyciskając do ust szmatkę. – Jestem Angela – wyszeptała, gdy Richard się przedstawił. – Przepraszam, jeśli sprawiłyśmy kłopot.

– Nie sprawiła mi kłopotu – powiedział stanowczo. – Właściwie to uratowała mnie przed kolejnym biznesowym lunchem, na którym nie zależało mi.

Jego wzrok padł na stos nieotwartych kopert – rachunki medyczne, nakazy eksmisji. Angela przyznała, że ma infekcję płuc, ale nie stać jej na leczenie. – Jakoś sobie radzimy – mruknęła, unikając jego spojrzenia.

Richard poczuł ucisk w klatce piersiowej. Jej słowa przypomniały mu poświęcenie matki sprzed lat. Zrozumiał, że nie chodzi o jałmużnę. Chodziło o spłatę długu – wobec dobroci, która kiedyś uratowała jego rodzinę.

Tego wieczoru Richard zadzwonił do swojego prywatnego lekarza, który przyjechał z antybiotykami i monitorem tlenu. W ciągu kilku dni Angela trafiła do kliniki na nazwisko Richarda. Podczas jej leczenia Richard spędzał czas z Mayą – przynosząc posiłki, książki i po prostu siedząc obok niej, by nie czuła się samotna.

Angela początkowo się opierała, szepcząc: – Nie przyjmujemy jałmużny.

– To nie jest jałmużna – powiedział Richard. – To inwestycja. W przyszłość Mayi.

Po raz pierwszy Angela nie sprzeciwiła się. Zamiast tego skinęła głową, łzy lśniły jej w oczach.

Zdrowie Angeli szybko się poprawiło pod odpowiednią opieką. Richard zorganizował dla nich bezpieczne mieszkanie w spokojnej okolicy, pracę na część etatu dla Angeli w jednej ze swoich firm oraz fundusz stypendialny dla Mayi.

W dniu przeprowadzki Maya biegała po nowym mieszkaniu, śmiejąc się, gdy otwierała drzwi i odkrywała swój pierwszy własny pokój. Angela stała w drzwiach, przytłoczona emocjami. – Nigdy nie miała własnego pokoju – wyszeptała.

– Teraz ma – odpowiedział cicho Richard.

W kolejnych miesiącach Richard często odwiedzał. Maya stawała się coraz pewniejsza, witała go uśmiechem zamiast nieśmiałych spojrzeń. Angela, choć wciąż ostrożna, zaczęła mu ufać.