Matka rodzi 10 dzieci, a lekarze odkrywają, że jedno z nich nie jest dzieckiem! Największy szok!…

Zanim zdążył wyjaśnić, fala bólu przeszyła jej ciało. Aparaty zaczęły dziko piszczeć. Pielęgniarki natychmiast zareagowały, wzywając do natychmiastowego cesarskiego cięcia.

Oliver biegł obok noszy, aż dotarli do drzwi sali operacyjnej, gdzie zatrzymała go delikatna dłoń pielęgniarki. „Proszę” – błagał – „po prostu przynieście je do mnie”.

W środku pokój pulsował naglącą potrzebą. Doktor Rowan pracował szybko, jego głos był pewny, choć ręce mu drżały. Jeden po drugim, ciche krzyki wypełniały powietrze – ostre, kruche dźwięki życia.

„Siedem… osiem… dziewięć…” pielęgniarka cicho liczyła.

Potem zapadła cisza. Dziesiąty odmówił przyjścia.

Oczy doktora Rowana zwęziły się, gdy szukał. To, co znalazł, sprawiło, że zaparło mu dech w piersiach.

Na zewnątrz Oliver słyszał jedynie stłumione głosy dochodzące zza ściany — a potem płacz pielęgniarki, nie dziecka.

Kiedy doktor Rowan wyszedł, jego oczy były zmęczone. „Pańska żona jest bezpieczna” – powiedział. „Dziewięcioro dzieci żyje i ma się dobrze”.

Oliver poczuł ulgę w piersiach, dopóki nie zapytał: „A dziesiąty?”

Lekarka zawahała się. „To nie było dziecko. To był duży mięśniak. Jej organizm pomylił go z innym dzieckiem”.

Oliver opadł na krzesło, a łzy spływały mu po policzkach. „Więc nic jej nie będzie?”

„Jest słaba” – odpowiedział cicho lekarz – „ale wyzdrowieje. Walczyła o całą dziesiątkę”.

Kiedy Amelia się obudziła, Oliver trzymał ją za rękę. „Dziewięć małych cudów” – wyszeptał.

Jej głos drżał. „A dziesiąty?”

Uśmiechnął się smutno. „Dziesiąty pokazał nam, jak silny jesteś”.

Skinęła głową, a na jej policzkach pojawiły się łzy.

Następne miesiące były pasmem nieprzespanych nocy i niekończącej się wdzięczności. Dziewięcioro niemowląt – pięć dziewczynek i czterech chłopców – walczyło o zdrowie w rozświetlonych inkubatorach. Amelia godzinami obserwowała je przez szybę, szepcząc kołysanki, które tylko one słyszały.

Wieść o ich przetrwaniu rozeszła się po całym stanie. Dary płynęły strumieniami – łóżeczka, pieluchy, mleko modyfikowane, a nawet wolontariusze, którzy przychodzili tylko po to, by ukołysać dziecko do snu. Nagłówki gazet nazywały ich „Dziewiątką Wrightów”.

Dwa miesiące później lekarze w końcu powiedzieli słowa, o które się modlili: „Mogą wrócić do domu”.

Kiedy Amelia i Oliver zanieśli maleńkie zawiniątka do świeżo pomalowanego pokoju dziecięcego, Oliver zaśmiał się cicho. „Trzy łóżeczka. Trzy w każdym. To matematyka cudów”.

Amelia się uśmiechnęła, choć jej wzrok zatrzymał się na pustej przestrzeni przy oknie. „Mam wrażenie, że wciąż brakuje jednego z nich” – wyszeptała.

„Może nie zaginęła” – powiedział Oliver, obejmując ją ramionami. „Po prostu czuwam nad resztą”.

Mijały lata, a dom Wrightów wypełniał się śmiechem, ścianami pokrytymi plamami farby i dźwiękiem dziewięciu głosów wołających „Mamo!” naraz. Jednak w ciche noce, gdy w domu w końcu zapadała cisza, Amelia czasami dotykała brzucha i szeptała: „Dziękuję – za lekcję, którą po sobie zostawiłaś”.

Ponieważ dziesiąte uderzenie serca, choć nigdy się nie narodziło, dało im coś o wiele większego niż strach —
nauczyło ich niezmierzonej mocy miłości.