Tydzień później Anne nadal nie chciała się do mnie odezwać. Powiedziała Mittersonowi, że celowo próbowałem „ukraść jej blasku fleszy” – i że to niewybaczalne.

Nie mogłem w to uwierzyć.

„Ona naprawdę myśli, że to zaplanowałaś” – powiedział James, kiedy siedzieliśmy na werandzie. „Że założyłaś tę sukienkę, żeby ją skrzywdzić”.

„Ale to była jej sugestia!” – powiedziałem zirytowany. „Co miałem zrobić? Przyjść w szarym dresie?”

James zaśmiał się cicho. „Wiem. I może pewnego dnia ona też to zrozumie”.

Kto tak naprawdę się myli?

Nigdy nie zamierzałam być czarnym charakterem w tej historii. Chciałam tylko być wspierającą matką w tym wyjątkowym dniu mojego syna. Może powinnam była wcześniej wysłać Anne zdjęcie sukni. Może mogłam wybrać coś bardziej stonowanego. Ale żeby obwiniać się o „zrujnowanie” całego ślubu?

To nie wydaje się sprawiedliwe.

Zadaję więc pytanie: czy rzeczywiście byłem w błędzie?

Czy sukienka rzeczywiście była problemem, czy też chodziło o coś głębszego? O załamanie komunikacji? O utrzymujące się kompleksy? A może po prostu o presję i emocje po dniu pełnym stresu?

Niezależnie od powodu, wciąż mam nadzieję, że pewnego dnia Anne i ja będziemy mogły szczerze porozmawiać – nie jako przeciwniczki, ale jako dwie kobiety, którym bardzo zależy na tym samym mężczyźnie.

Do tego czasu będę trzymać się na dystans… a moją suknię w kolorze szampana schowam gdzieś na dnie szafy.