Mąż podarował mi mop na naszą 10. rocznicę ślubu, a jego siostra się śmiała – chwilę później karma przywróciła mi wiarę w dobroć

Dekada małżeństwa skróciła się do narzędzia do sprzątania za 9,99 dolara, kiedy mój mąż podarował mi mop na naszą rocznicę. Jego prezent wprawił salę w osłupienie, a siostrę w chichot. Chwilę później karma wróciła, dając im obojgu niezapomnianą nauczkę.

Z okazji naszej 10. rocznicy mój mąż, Carl, urządził wystawne przyjęcie – dla przyjaciół, rodziny i swojej nadopiekuńczej siostry, która obnosiła się ze złotą bransoletką, którą podarował jej w zeszłym miesiącu. Stałam tam, oczekując od niego czegoś serdecznego.

Podał mi pudełko. Uśmiechnęłam się, otworzyłam je, a w środku był… MOP. Jego siostra Anita wybuchnęła histerycznym śmiechem, prawie się krztusząc. Goście z niedowierzaniem sapnęli. Serce mi zamarło. Czy on naprawdę uważał mnie za nic więcej niż swoją służącą?

Przemknęły mi przez myśl wspomnienia ostatnich 10 lat – gotowałam, sprzątałam, prałam. Wpatrywałam się w niego oszołomiona. „Czy to żart?” Zapytałam spokojnym, ale ostrym głosem.

Zawahał się, po czym wymusił uśmiech. „Tak, oczywiście! Prawdziwy prezent przyjdzie później”.

Kłamca. Widziałam to w jego oczach. „Powiedz mi teraz” – zażądałam.

Jego siostra zachichotała JESZCZE GŁOŚNIEJ. Miałam już dość. Mocno ścisnęłam mopa i zrobiłam coś, czego się po sobie nie spodziewałam. I wtedy karma wkroczyła.

Tylko dla zobrazowania.

„Mary?” – zawołał za mną Carl. „Co robisz?”

Zignorowałam go, przeciskając się obok zszokowanych gości, aż dotarłam do podjazdu. Stał tam ukochany samochód sportowy Carla, ten, którym spędzał z nim dużo czasu.

„Mary!” – krzyknął Carl. „Stój!”

Ale z całych sił uderzyłam trzonkiem mopa w przednią szybę. Roztrzaskała się.

Twarz Carla zbladła, gdy pobiegł w stronę swojego ukochanego samochodu.

„Co do cholery?!”. wrzasnął.

Rzuciłam mop pod jego stopy, a mój głos był upiornie spokojny. „Tobie również wszystkiego najlepszego z okazji rocznicy, kochanie. Mam nadzieję, że twój prezent spodoba ci się tak samo, jak mnie mój”.

Tylko dla ilustracji.
Wpadłam z powrotem do domu. Śmiech Anity w końcu ucichł, zastąpiony zgorszonymi szeptami.

„Widziałeś to?”

„Oszalała!”

„Biedny Carl…”

Zatrzasnęłam za sobą drzwi sypialni. Nagle głośny huk z zewnątrz sprawił, że podskoczyłam. Wyjrzałam przez okno. Karma zdziałała swoje.

Jedna z ciężkich betonowych donic wylądowała prosto na cennym samochodzie Carla.

Maska była wgnieciona, a niegdyś nieskazitelny lakier został zniszczony bezpowrotnie.

Karma, jak się zdawało, działała w tajemniczy sposób. Ale to jeszcze nie koniec.
Zeszłam na dół. Anita stała na korytarzu, z twarzą wykrzywioną wściekłością, krzycząc do telefonu.