Miałam 73 lata, kiedy przeprowadziłam się do domu mojego syna — za każdym razem, gdy o trzeciej nad ranem brał kąpiel, a ja zerkałam przez drzwi, prawie padałam na twarz z powodu prawdy

„Tak, synu. Już czas.”

Olivia stała w milczeniu, a po jej policzkach płynęły łzy. Przytuliłem ją mocno i wyszeptałem: „Nie bój się, kochanie. Wiem wszystko”.

5. Nowy świt

W domu opieki w końcu powrócił spokój. Żadnych krzyków, żadnego strachu – tylko śmiech i ciepłe towarzystwo. Pewnego popołudnia spotkałem George’a, mojego przyjaciela z dzieciństwa, o którym myślałem, że dawno odszedł.

„Nigdy nie spodziewałem się, że cię jeszcze zobaczę, Margaret” – uśmiechnął się. „Może los wciąż jest nam winien jakąś historię” – powiedziałam ze śmiechem.

Miło było znów się pośmiać.

6. Wiadomości z miasta

Kilka miesięcy później Olivia odwiedziła nas z bukietem róż.

„Mamo… koniec. Zostawiłam Daniela. Teraz prowadzę małą kwiaciarnię – cichą, prostą, ale spokojną.”

Przytuliłem ją. „Jestem z ciebie dumny, kochanie. Prawdziwe szczęście nie jest dane raz na zawsze – ono się wybiera”.

Gdy odeszła, zachód słońca pomalował niebo na złoto. Patrzyłem na niego przez okno, czując ciepło rozchodzące się po piersi.

W wieku siedemdziesięciu trzech lat w końcu odnalazłem wolność, która nie przejawiała się w bogactwie i wygodzie, lecz w spokoju, odwadze i łagodnym rytmie serca, które nauczyło się kochać na nowo.