Dziedziczenie córki-widma

Miałam straszny wypadek i straciłam przytomność. Lekarze wezwali moich rodziców. Powiedzieli: „Ona nie jest naszą prawdziwą córką. Nic jej nie jesteśmy winni”, a potem zostawili mnie na pewną śmierć. Tydzień później przyszli po spadek, który zostawiła mi babcia. Ale moje łóżko w jej domu było puste. Na jego miejscu leżał tylko list. W chwili, gdy go przeczytali, ich twarze zbladły, a wygodny, uporządkowany świat, który zbudowali na fundamencie kłamstw, zaczął się rozpadać.

Rozdział 1: Outsider

Nazywam się Rebecca Mitchell. Mam dwadzieścia osiem lat i w zeszłym roku umarłam. Cóż, technicznie rzecz biorąc, lekarze powiedzieli moim rodzicom, że nie przeżyję nocy. Ich reakcją było odejście. Tydzień później pojawili się w domu mojej babci, gotowi odebrać spadek, który mi zapisała, zakładając, że albo mnie nie ma, albo jestem niezdolna do życia. Ale tak nie było. Byłam duchem, którego stworzyli i miałam ich nawiedzać.

Dorastałem na urokliwych przedmieściach Bostonu, w białym domu kolonialnym z niebieskimi okiennicami i idealnie przystrzyżonym trawnikiem. Z zewnątrz byliśmy kwintesencją amerykańskiej rodziny: ojciec, matka, dwie córki. Moje zdjęcia z dzieciństwa przedstawiają starannie dobraną rzeczywistość: dopasowane dekoracje na przyjęcia, świąteczne poranki z misternie ułożonymi prezentami i uśmiechnięte wakacje w Disney World. Ale zdjęcia potrafią kłamać.

Moje pierwsze konkretne wspomnienie poczucia inności pochodzi z wieku pięciu lat. Moja siostra, Allison, przewróciła antyczny wazon, biegnąc przez salon. Kiedy mama wbiegła do środka z twarzą jak burzowa chmura, klęczałam już na kolanach, ostrożnie podnosząc porcelanowe odłamki. „Co tu się stało?” – zapytała.

„Zrobiłam to” – powiedziałam automatycznie, kłamstwo było odruchem warunkowym.

Później podsłuchałem rozmowę mojej matki przez telefon. „Rebecca zawsze tak bardzo chciała zadowolić wszystkich”, powiedziała z westchnieniem. „W przeciwieństwie do Allison. Allison ma charakter ”.