Miliarder wrócił do domu wcześniej niż się spodziewał i zamarł, gdy zobaczył, jak jego niepełnosprawny syn śmieje się z córką służącej – moment, który zmienił wszystko.

„Warunek” – powiedział z lekkim uśmiechem – „jest taki, że czasami pozwolisz mi się z tobą pobawić. Chyba zapomniałem, jak to się robi… może mogłabyś mnie nauczyć”.

Po raz pierwszy od lat Marcus się roześmiał – szczerze i bez zahamowań. Tommy rzucił mu się w ramiona i mocno go przytulił. „Naprawdę, tato? Pobawisz się z nami?”

„Naprawdę” – odpowiedział Marcus, przytulając ją. „Nie chcę już tylko cię chronić. Chcę żyć z tobą. Spojrzeć na świat twoimi oczami”.

Zachodzące słońce skąpało salon w złotym blasku. Po raz pierwszy od tragedii Marcus poczuł się kimś więcej niż biznesmenem, kimś więcej niż pogrążonym w żałobie wdowcem. Znów poczuł się jak ojciec.

Widząc śmiejącego się syna obok swojego najlepszego przyjaciela, zrozumiał, że całe bogactwo świata jest bez niego nic nie warte – bez miłości, bez śmiechu, bez odwagi, by pozwolić dziecku być wolnym.