Milioner jest świadkiem upokorzenia młodej kobiety podczas randki w ciemno, za którą otrzymała tylko 5 dolarów, i to zmienia jego życie.

Obsługujący przesadnie powoli przejrzał menu. „Ach, tak. Stolik dla dwojga. Tędy”. Zaprowadził ją do małego stolika na środku sali, wyeksponowanego w widocznym miejscu. Clara usiadła, kładąc na nim swoją małą torebkę i próbując napawać się otaczającym przepychem. Wyświetlone ceny sprawiły, że z trudem przełknęła ślinę, ale Marcus jasno dał do zrozumienia: płaci.

Piętnaście minut po umówionej godzinie Marcus wciąż się nie pojawił. Clara po raz piąty sprawdziła telefon. Brak wiadomości. Kelner podszedł, jego profesjonalny uśmiech ani na moment nie zagościł w jego oczach. „Czy chciałaby pani coś zamówić, czekając?”

„Jeszcze nie, dziękuję. Czekam na kogoś.”

Pół godziny później pozostali klienci zaczęli się na nią gapić. Clara poczuła, że ​​kurczy się na krześle, w pełni świadoma, że ​​stała się gwiazdą wieczoru. Postanowiła sprawdzić profil Marcusa w aplikacji. To, co zobaczyła, było prawdziwym ciosem w brzuch. Profil zniknął. Zniknął, jakby nigdy nie istniał. Z drżącymi rękami sprawdziła historię wiadomości. Usunięto. Marcus Thorne nie tylko się spóźniał; był duchem, który nigdy nie miał zamiaru się pojawić.

Ze swojego stolika Ethan obserwował rozwój sytuacji z narastającym niepokojem. Widział nadzieję w oczach młodej kobiety, kiedy przyszła, a teraz widział, jak ta nadzieja zmienia się w upokorzenie. Kelner wrócił do stolika Clary, jego cierpliwość się kończyła. „Proszę pani, będziemy potrzebować stolika, jeśli pani nie złoży zamówienia.”

„Tak, przepraszam” – mruknęła Klara, otwierając torbę. Jej palce drżały, gdy liczyła pogniecione banknoty, które spakowała na wszelki wypadek. Pięć dolarów. To wszystko, co jej zostało po zapłaceniu za taksówkę. „Co mogę za to dostać?” – wyszeptała.

Kelner spojrzał na pieniądze jak na śmieci. „Proszę pani, nie sprzedajemy niczego w takiej cenie. Nawet szklanki wody”.

Rozmowy przy sąsiednich stolikach ucichły. Klara czuła ciężar każdego spojrzenia, każdego pełnego osądu i pogardy. Policzki płonęły jej ze wstydu, gdy szybko schowała pieniądze. „Rozumiem”.