Milioner zobaczył na lotnisku byłą sprzątaczkę z bliźniakami – prawda zmieniła wszystko…

Tej nocy uczta rozlała się po całym placu. Pomiędzy tańcami i toastami Dominic otrzymał wiadomość, że władze przełożyły ich wizytę, udzielając im dwutygodniowego odroczenia. Walka jeszcze się nie skończyła, ale po raz pierwszy poczuł, że naprawdę są rodziną.

Kilka miesięcy później sąd stanął po ich stronie. Żaden sędzia nie mógł zaprzeczyć dowodom na to, że dzieci rozwijały się w wolności i śmiechu. Matka Dominica w końcu się wycofała, a jej dary w postaci klejnotów i zabawek zostały grzecznie przekazane innym potrzebującym rodzinom.

Rok po ślubie Dominic i Izolda stali na werandzie swojego nowego domu nad morzem, obserwując, jak ich synowie gonią latawca po podwórku, podczas gdy niemowlę spało w ramionach Izoldy. Turyści odwiedzali Port-Laurent ze względu na ekologiczny zajazd, który para wybudowała z sąsiadami. Proste pokoje, posiłki ze świeżych małży i cydru oraz wycieczki pomalowanymi łódkami ożywiały wioskę i dawały jej środki do życia.

Gdy zmierzch zapadał, Izolda przytuliła się do niego. „Żałujesz czegoś?”

Dominic spojrzał na domek, na port, na synów, którzy krzyczeli jego imię, na kobietę, która nauczyła go miłości. „Tylko jedno. Że nie znalazłem cię wcześniej”.

Uśmiechnęła się, a jej oczy zaszkliły się radością. „Może potrzebowałeś czasu, żeby stać się mężczyzną, na jakiego zasługiwaliśmy”.

„A może to ty mnie na niego ukształtowałaś” – odpowiedział.

Szli brzegiem, trzymając się za ręce, jak co noc, ich ślady znikały wraz z przypływem, ale obietnica trwała wiecznie. Dla nich sukces nie był już mierzony walutą ani oklaskami. Był mierzony śmiechem niesionym przez morski wiatr, dziecięcymi głosami podczas zabawy i prostą prawdą głoszoną pod gwiazdami.

„Kocham cię” powiedział.

A ona szepnęła: „To wszystko, czego kiedykolwiek potrzebowałam”.