Milioner zostawia otwarty sejf, by uwięzić swoją gospodynię, ale jej reakcja doprowadza go do płaczu.

Chwila decyzji

Clara sięgnęła po plik banknotów. Arthur poczuł satysfakcję podszytą goryczą. Oczywiście. Wszyscy są tacy sami.

Ale zamiast schować pieniądze, odwróciła się, podeszła do biurka, wsunęła banknoty do koperty, którą wyjęła z fartucha, zakleiła ją i napisała na wierzchu:

„Na operację brata – pożyczone. Oddam co do centa.”

Arthur oniemiał.

Ból, którego nie widać

Dłonie Clary drżały, gdy mówiła do pustego pokoju:

– Nie mogę tak. On umrze, jeśli nie zdobędę tych pieniędzy, ale kradzież… to uczyniłoby mnie kimś takim jak ci, którzy nas skrzywdzili.

W oczach stanęły jej łzy. Położyła kopertę na biurku, cofnęła się od sejfu i szybko otarła policzki, zanim ktoś mógł ją zobaczyć.

Arthur poczuł coś nowego – ciężar w piersi, który nie był złością, lecz czymś znacznie głębszym.

Zamierzał wyjść z ukrycia i przyłapać ją na gorącym uczynku. Zamiast tego patrzył, jak z szacunkiem zamyka sejf i szeptem mówi do siebie:

– Znajdziesz sposób, Clara. Zawsze znajdujesz. Ale nie w ten sposób.

Wzięła z powrotem ściereczkę i wróciła do pracy, jakby nic się nie wydarzyło. Arthur jednak nie mógł otrząsnąć się z tego, co zobaczył.

Koperta na biurku wydawała się cięższa niż cały majątek w sejfie.

Konfrontacja

Godzinę później Clara wróciła do gabinetu, by kontynuować sprzątanie. Arthur wszedł do środka.

– Panno Clara – odezwał się. – Znalazła pani mój otwarty sejf.

Clara zesztywniała. – Tak, sir. Pomyślałam, że to przypadek. Zamknęłam go.

– Dotknęła pani pieniędzy – powiedział chłodno. – Wzięła pani coś?

Zaczerwieniła się. – Nie, sir! Ja… wzięłam jeden plik do ręki, ale tylko po to, by… przypomnieć sobie, dlaczego pracuję.

Arthur położył na biurku zaklejoną kopertę. – Ma pani na myśli tę?