Minęły dwa lata od śmierci mojej żony — wczoraj mój syn powiedział, że widział ją w szkole. Dziś poszedłem go odebrać… i to, co zobaczyłem, zmieniło wszystko.

Ręce mu się trzęsły, gdy zawołał Rachel. „Ma zdjęcia mojego syna. Obserwuje nas”.

Zanieśli dowody do detektywa Harrisa z Departamentu Policji w Denver. Harris był sceptyczny, ale zgodził się wszcząć śledztwo w sprawie potencjalnego prześladowania i kradzieży tożsamości. W ciągu kilku dni śledztwo nabrało tempa – dokumentacja medyczna Laury wykazała, że ​​jej ciało, poważnie poparzone w wypadku, zostało zidentyfikowane jedynie na podstawie dokumentacji dentystycznej.

„Mówisz, że ona może jeszcze żyć?” wyszeptał David.

Harris zmarszczył brwi. „Mało prawdopodobne, ale możliwe, że ktoś podmienił dane lub manipulował procesem identyfikacji. Ponownie sprawdzimy sekcję zwłok”.

Tymczasem David zauważył dziwne wzorce – połączenia z zastrzeżonych numerów, rysunki Ethana przedstawiające kobietę stojącą nad jeziorem i nieustannie obserwującą. Pewnego wieczoru znalazł notatkę wsuniętą pod drzwi:

„Jest bezpieczniejszy bez ciebie.”

Serce Davida zabiło mocniej. Po raz pierwszy zastanowił się, czy Laura naprawdę umarła – czy też ktoś wykorzystał jej śmierć jako przykrywkę.

Tydzień później zadzwonił detektyw Harris. „Panie Miller, znaleźliśmy coś. Musi pan przyjść”.

W policyjnym pokoju odpraw Harris rozłożył zdjęcia. „Znaleźliśmy kobietę. Jej prawdziwe nazwisko to Lena McCarthy. Była pielęgniarka urazowa. Pracowała w Mercy General – tym samym szpitalu, w którym zidentyfikowano ciało pańskiej żony”.

David wpatrywał się w zdjęcie policyjne. Podobieństwo do Laury było niesamowite, wręcz chirurgiczne. Harris kontynuował: „McCarthy przeszła operację rekonstrukcyjną trzy lata temu po incydencie domowym. Ona i twoja żona były leczone na tym samym oddziale ratunkowym w noc wypadku. Teoria jest taka, że ​​zamieniła się tożsamościami, prawdopodobnie przy pomocy skorumpowanego technika medycznego”.

„Ale dlaczego?”

„Jej mąż znęcał się nad nią i postawiono jej zarzuty. Musiała zniknąć. Wypadek Laury dał jej idealną szansę”.

Dawid poczuł się niedobrze. „Więc opiekowała się Ethanem, bo…”

„Bo wierzyła, że ​​nadal jest jego matką. Trauma i poczucie winy wypaczyły jej pamięć. Jest teraz pod obserwacją psychiatryczną”.

David opuścił stację otępiały. Tej nocy usiadł obok Ethana, który cicho rysował. „Tato” – powiedział cicho Ethan – „ta kobieta, która wyglądała jak mama… powiedziała, że ​​jej przykro”.

Dawid mocno go przytulił. „Wiem, stary. Już po wszystkim”.

Ale w głębi duszy to nie był koniec. Nie do końca. Gdzieś w Fort Collins kobieta, która ukradła Laurze twarz, odbudowywała swój umysł, a David wiedział, że pewnego dnia Ethan poprosi o prawdę.

A Dawid musiałby mu wszystko powiedzieć.