Minęły trzy lata od tamtego dnia…

Minęły trzy lata od tamtego dnia, ale dla Clary Weber czas nie płynął tak jak dla innych ludzi. Dni spędzone w szpitalu zamieniły się w miesiące ciszy, a później w lata powolnej odbudowy. Kiedy podpisała papiery — drżącymi rękami i złamanym sercem — jej życie rozpadło się na kawałki. Andreas zniknął niedługo po rozwodzie, wyjechał do innego miasta, podobno z jedną z pielęgniarek, tą o zbyt uważnym spojrzeniu i chłodnym uśmiechu. Clara została sama, w pustym mieszkaniu, które brzmiało echem jej wspomnień.

Jednak czas, mimo wszystko, miał niezwykły dar leczenia nawet najgłębszych ran. Po kilku miesiącach wróciła do pracy — najpierw niepewnie, potem z coraz większą siłą. Była zawsze inteligentną kobietą, ale dopiero teraz, pozbawiona oparcia, odkryła, co naprawdę znaczy być silną. Powróciła do zawodu projektantki wnętrz, a każdy projekt stawał się dla niej terapią. Każdy kolor, każdy szczegół był małym krokiem ku odzyskaniu samej siebie.

Pewnego jesiennego ranka, gdy liście wirowały po chodnikach jak kartki spalonej historii, Clara poczuła się dziwnie. Test ciążowy, zrobiony bez większej nadziei, pokazał dwie różowe kreski. Lekarz potwierdził to, czego serce bało się uwierzyć — była w ciąży.

Łzy napłynęły jej do oczu, gdy ściskała test w dłoni. W jej wnętrzu mieszał się strach, wdzięczność i coś, czego dawno nie czuła — nadzieja. „Dla ciebie” — wyszeptała, patrząc w biały sufit kliniki, jakby mówiła do dziecka, które kiedyś straciła. „I dla mnie.”

Promowane treści

Herbeauty
Obalanie mitów na temat małżeństwa: Co naprawdę sprawia, że ​​związki się udają
dowiedz się więcej
Dziewięć miesięcy później, w deszczową noc, przyszła na świat dziewczynka. Clara nadała jej imię Elena — imię, które znaczyło „światło”. I rzeczywiście, Elena stała się światłem jej życia. Pierwsze miesiące były trudne, noce długie, a wspomnienia o Andreasie powracały czasem jak zimny cień. Ale za każdym razem, gdy córka się śmiała, świat znowu nabierał sensu.