Młodzi rodzice zauważyli, że ich najstarszy syn co rano wchodził do pokoju młodszego brata

Serce waliło jej w piersi, gdy czekała na jego odpowiedź. Słabe poranne światło rzucało delikatne cienie na pokój, dodając tajemniczości całej scenie. Jej najstarszy syn spojrzał na nią szeroko otwartymi i szczerymi oczami, przepełnionymi głębokim zrozumieniem, które wydawało się nie na jego wiek.

Nieśmiałym, lecz poważnym głosem wyszeptał: „Muszę go chronić, mamo. Człowiek Cienia przychodzi nocą”.

Krew matki zmroziła krew w żyłach. Myśli krążyły jej po głowie, a ona próbowała zrozumieć jego słowa. Nigdy nie widziała ani nie słyszała niczego niezwykłego w tym domu. Mieszkali w spokojnej okolicy, otoczeni znajomymi twarzami, bez cienia niebezpieczeństwa. Mimo to jej syn, niezachwiany w wierze, mówił o „Człowieku Cienia”, który przychodził nocą.

Uklękła na wysokości syna i objęła go ramieniem. „Co masz na myśli, kochanie? Opowiedz mi o Człowieku Cienia”.

Jej syn zawahał się, patrząc na swojego młodszego brata, śpiącego smacznie w jego ramionach. „Czasami go widuję, mamo. Stoi w kącie mojego pokoju i obserwuje. Nigdy się nie zbliża, ale kiedy budzę się o szóstej, już go nie ma. Myślę, że przyjdzie po mojego brata, kiedy mnie nie będzie”.

W jej wnętrzu narastał instynkt opiekuńczy. Zawsze postrzegała swój dom jako bezpieczną przystań, miejsce, w którym jej dzieci mogłyby dorastać i czuć się bezpiecznie. Myśl o niewidzialnej obecności zagrażającej temu bezpieczeństwu była przerażająca. Czy to wytwór wyobraźni jej syna, powracający koszmar? A może było coś więcej, coś, czego nie potrafiła pojąć?