Moi rodzice kupili mojej siostrze dom… A potem wręczyli mi dokumenty hipoteczne. „Zaoszczędziłeś już wystarczająco dużo. Czas pomóc rodzinie”. Powiedziałem, że nie. Pozwali mnie na 450 000 dolarów, więc sędzia zadał mi jedno pytanie…

Nazywam się Lauren Mitchell. Mam trzydzieści dwa lata. Przez całe życie byłam córką, która zawsze była w porządku. Byłam cichą, odpowiedzialną, tą, o którą moi rodzice nigdy nie musieli się martwić. Moja starsza siostra, Hannah, była ich ulubienicą. Była jak słońce. Dostawała pochwały, uwagę i wszelką pomoc.

Właśnie zrozumiałem. Zbudowałem sobie własne życie. Zadbałem o siebie. Teraz moi rodzice ciągają mnie po sądach. Przysłali mi rachunek za całe moje wychowanie. Żądają, żebym im zwrócił pieniądze za jedzenie, ubranie i wychowanie. Robią to, bo w końcu powiedziałem „nie”.

Kiedy o tym mówię, mój głos nawet nie drży. Nie jestem zła. Jestem po prostu zmęczona. Nigdy nie chodziło o pieniądze. Chodziło o całe życie bycia użyteczną. Zdrada jest tak głęboka, że ​​aż ciężka. Tak się dzieje, kiedy przestajesz być w porządku.

Zanim przejdziemy do konkretów, upewnij się, że podoba Ci się ten film, zasubskrybuj kanał i zostaw komentarz poniżej, w którym powiesz, z jakiego miejsca na świecie go oglądasz.

Moja siostra Hannah urodziła się dla oklasków. Ja urodziłam się dla tła. Dorastając, nasze życie było jak dwa różne filmy. Film Hannah był wielką, błyskotliwą komedią. Była cheerleaderką w drużynie szkolnej, tą z idealnymi blond włosami. Była królową balu maturalnego. Chłopcy ją uwielbiali. Nauczyciele ją uwielbiali. Kiedy dostała czwórkę na świadectwie, moi rodzice mówili: „Och, kochanie, nie martw się. Starałaś się, jak mogłaś”.

Mój film był spokojnym dramatem. Byłam w klubie dyskusyjnym. Grałam w lidze matematycznej. Miałam same piątki. Kiedy przynosiłam do domu świadectwo, ojciec patrzył na nie, kiwał głową i mówił: „Dobrze. Tak trzymaj”. Podpisywał je i oddawał. Nie było żadnej imprezy. Nie było żadnych pochwał. Po prostu oczekiwano ode mnie. Byłam Lauren. Byłam tą odpowiedzialną.

Pamiętam, jak Hannah skończyła szesnaście lat. Moi rodzice kupili jej nowiutki samochód. To był czerwony kabriolet. Nie miała jeszcze nawet prawa jazdy, tylko pozwolenie. Mama powiedziała, że ​​to po to, żeby zmotywować ją do egzaminu. Wszyscy staliśmy na podjeździe. Hannah krzyczała, płakała i ich przytulała. Kiedy skończyłem szesnaście lat, dostałem obligację oszczędnościową na 100 dolarów. Tata powiedział: „Ważne jest, żeby zacząć uczyć się o odsetkach składanych”.