Moi rodzice napisali do mnie: „Nie idziemy, twoja siostra musi odpocząć”. Odpowiedziałem po prostu: „Nie ma problemu” i dyskretnie rozdałem ich dwa bilety VIP za 15 000 dolarów tym, którzy naprawdę na nie zasługiwali. Nie wiedzieli, że zaprosiłem do swojego stolika tego wieczoru kilka znanych osobistości ze świata prawa, a kiedy nagranie zza kulis przekroczyło 2 miliony wyświetleń, to oni nagle zaczęli się do mnie zgłaszać.

“Pani Ross?”

Philippe, kierownik restauracji, stał kilka kroków dalej. Jego wzrok zdradzał litość, którą próbował ukryć.

„Czy powinniśmy posprzątać stół rodzinny?” zapytał cicho.

Spojrzałem na puste siedzenia.

Ustawiony obok mównicy Arthura Sterlinga, ten stół opowiadał historię. Gdybym usiadł przy nim sam, wyciągnęłbym wnioski. Genialny, ale odosobniony. Udany, ale bez korzeni.

Zacisnąłem pięści.

„Nie” – powiedziałem spokojnie. „Zostaw stolik tak, jak jest”.

Potem dodałem:

„Po prostu usuń znak „tylko dla rodzin”.”

Philippe skinął głową, natychmiast rozumiejąc.

Otworzyłem aplikację bankową.

Pakiet VIP Cabana: 1200 USD.
Dziesięć kolejek alkoholu: 1500 USD.
Prywatny DJ: 300 USD.

To nie był atak paniki.

To była impreza.

Świętowali swoją nieobecność.

Coś we mnie zamarło. Ból ustąpił miejsca zimnej, jasnej pogardzie.

Zadzwoniłem do Nany Béatrice.

„Są w Pink Flamingo” – powiedziałem.

Jego śmiech był suchy i pozbawiony pobłażliwości.

„Już idę. Załóż szary garnitur. Ten, który odstrasza bankierów.”

Rozłączyła się zanim zdążyłem zaprotestować.

Po raz pierwszy nie czułam się już samotna.