Moi rodzice nazywają to po prostu „spotkaniem towarzyskim”, kiedy nie zostałem zaproszony na przyjęcie zaręczynowe mojej siostry, więc zamiast tego wybrałem się w podróż sam. Kilka godzin później mój telefon nie mógł przestać wibrować.

Mój telefon kliknął cicho i obraz skurczył się do rolki aparatu, dołączając do zdjęć z prezentacji w pracy, roślin w moim mieszkaniu i rozmazanego zdjęcia grilla na podwórku z zeszłego Czwartego Lipca, gdzie ten sam magnes z flagą, który teraz wisi na mojej lodówce, przykleił się do chłodziarki. Ta sama rodzina. Te same uśmiechy. To samo przedstawienie.

Nie pisałem. Nie dzwoniłem. Nie pytałem, czy nastąpiła jakaś pomyłka.

Zamiast tego otworzyłem nową kartę na moim laptopie i niemal bez zastanowienia wpisałem:
„Loty do Reykjaviku z JFK”.

Patrzyłam, jak małe niebieskie kółko kręci się, gdy ładowały się wyniki wyszukiwania. Pojawiła się liczba: 1872 dolary za bilet w obie strony, odlatujący za trzydzieści sześć godzin. To było więcej, niż chciałabym wydać na cokolwiek innego niż wynajem, ale kiedy ponownie spojrzałam na zdjęcie zaręczynowe, jedna myśl zagościła tak wyraźnie, że wydała się obietnicą.

Jeśli mieli mnie wykreślić ze swojej historii, to nie miałem już ochoty prosić o choćby jedną kwestię.

Wyjąłem z portfela kartę kredytową, tę, którą mój tata poręczył, gdy miałem dwadzieścia dwa lata i „nadal potrzebowałem siatki bezpieczeństwa”. Tej samej siatki, którą powoli odsuwał od siebie przez ostatni rok, udając, że wcale jej nie potrzebuje.

„Dobra” – szepnąłem do nikogo, gdy Sinatra zaczął refren. „Chciałeś luźno. Zróbmy to luźno”.

Zarezerwowałem bilet.

W tamtej chwili, siedząc przy laminowanym blacie kuchennym z parującą szklanką mrożonej herbaty i miękkim blaskiem ekranu laptopa, po raz pierwszy w życiu zdecydowałam się opuścić pomieszczenie, zamiast walczyć o wejście do niego.

Chciałbym móc powiedzieć, że to przyszło znikąd, że wykluczenie z przyjęcia zaręczynowego było czystym, ostrym cięciem, które można zwalić na jedną złą decyzję. Ale szczerze mówiąc, nóż wbijał się w skórę latami. Po prostu w końcu postanowili dokończyć cięcie.

Emma i ja kiedyś byłyśmy sobie bliskie. Przynajmniej tak sobie wmawiałam.