Moi surowi rodzice wysłali mnie do terapeuty, bo byłam „buntownicza”. Podczas naszych sesji zaczęłam mieć omdlenia. Kilka miesięcy później trafiłam do szpitala z bólami brzucha, a lekarz powiedział mi, że rodzę.

„Nic mi nie jest” – powtarzałam, powtarzając słowa, których nauczył mnie doktor Finch. „Po prostu odnajduję wewnętrzny spokój”.

Pewnego ranka wczesną wiosną obudziłem się z ostrym, kłującym bólem w podbrzuszu. Ból był tak intensywny, że dosłownie zaparło mi dech w piersiach, aż zgiąłem się wpół. Wytoczyłem się z pokoju, blady i spocony. Mama mnie zobaczyła i zbladła ze strachu, który w końcu przebił się przez jej zwykłą surowość.

„To już koniec” – powiedziała głosem napiętym z paniki. „Jedziemy do szpitala”.

Na izbie przyjęć ból był nieustępliwy, potworny, nachodził falami tak przeszywającymi, że aż chciało mi się krzyczeć. Młody lekarz o miłej twarzy próbował mnie zbadać. Delikatnie obmacał mój spuchnięty, tkliwy brzuch.

„Wiem, co to jest” – mówiła moja matka do pielęgniarki głosem pełnym rozpaczliwej pewności. „To musi być wyrostek robaczkowy. To dziedziczne”.

Lekarz zakończył badanie. Spojrzał na mnie, a jego życzliwa twarz wypełniła się głębokim, głębokim współczuciem, które mnie przeraziło. Potem spojrzał na moich rodziców.

„Panie i pani Barton” – powiedział cicho, ale stanowczo. „Pańska córka nie jest chora. Rodzi”.

Świat się zatrzymał. Słowa nie miały sensu. Były tylko dźwiękami, bez znaczenia i absurdu.

„Poród?” – krzyknęła moja matka, a jej głos się załamał. „O czym ty, do licha, mówisz? Ma siedemnaście lat! Nie może…”

„Nie mogę być w ciąży” – wyszeptałam, a słowa te brzmiały jak okrzyk niedowierzania. Mój umysł pędził, próbując zrozumieć to, co niemożliwe. „Nigdy… z nikim nie byłam. Jestem dziewicą”.

„Przykro mi” – powiedział łagodnie lekarz, a w jego oczach malował się smutek, który potwierdzał przerażającą prawdę. „Ale jest pani w pełni rozwarta. Wkrótce urodzi pani dziecko”.

Następne godziny były surrealistycznym koszmarem bólu, dezorientacji i horroru tak absolutnego, że nie miał nazwy. Urodziłam zdrowego, ważącego trzy kilogramy chłopca. I kiedy leżałam w szpitalnym łóżku, wyczerpana i rozbita, rozbite, zagmatwane fragmenty ostatnich kilku miesięcy zaczęły składać się w całość z mdłą jasnością. Utraty przytomności. Przyrost wagi. Zawroty głowy. Kołatanie w żołądku. Dr Finch.

Do szpitala przyjechała policja. Opowiedziałem swoją historię detektyw, kobiecie o współczującym, ale zmęczonym spojrzeniu, która zdawała się widzieć najgorsze oblicze ludzkości. Kiedy skończyłem, przesunęła serię zdjęć portretowych na stoliku nocnym. „Czy rozpoznaje pan któregoś z tych mężczyzn?”

Mój palec drżał, gdy wskazywałem na ostatnie zdjęcie. To był on. Dr Alistair Finch.