„Mój 7-letni syn stanął przed kamiennym aniołem i wyszeptał modlitwę, którą uważałam za dziecięcą fantazję — ale kilka miesięcy później to, co wydarzyło się w naszym salonie, wzruszyło mnie do łez i sprawiło, że znów uwierzyłam w cuda”

Dziecko siły i marzeń

Mój syn ma siedem lat. Od dnia narodzin jego życie było związane z wózkiem inwalidzkim. Lekarze powiedzieli nam z zimną pewnością: „Nigdy nie będzie chodził”.

Dla większości rodziców te słowa brzmiałyby jak zdanie, ale dla mojego syna były jedynie szumem w tle. Dorastał nie jako ofiara swojej choroby, ale jako wojownik nadziei.

Uczył się szybciej niż większość dzieci. Pochłaniał książki, zadawał niezliczone pytania i zadziwiał nauczycieli jasnością umysłu. Ale za tą jasnością kryło się marzenie, które skrycie nosił w sercu.

Chciał biec.

Nie tylko chodzić – biec. Czuć wiatr na twarzy, słyszeć, jak ziemia dudni pod stopami, gonić horyzont jak bohaterowie jego książek. Wiedział, że to niemożliwe. A jednak… każdej nocy, przed zaśnięciem, przyłapywałem go czasem na szepczeniu do siebie, niemal jak przyrzeczenie:
— „Pewnego dnia pobiegnę”.

Cichy podziw ojca

Wyznam coś: czasami marzyłem, żeby pożyczyć od niego serce.

Bo pomimo wszystkiego, czego mu brakowało, mój syn miał coś, czego większość dorosłych szuka przez całe życie – niezachwianą wiarę w radość. Budził się każdego ranka z uśmiechem, zadawał pytania, jakby świat był pełen skarbów czekających na odkrycie, i kochał życie z pasją, która mnie pokornie napawała.

Tymczasem ja, rodzic, który powinien być silny, często zmagałem się z rozpaczą. Martwiłem się o jego przyszłość, o to, co się stanie, gdy nie będę już przy nim, żeby pchać jego wózek, kierować jego krokami, które nigdy nie nadejdą. Ale on nigdy nie wydawał się przestraszony.

To było tak, jakby wiedział coś, czego ja nie wiedziałem.

Dzień Anioła