Mój 89-letni teść mieszkał z nami przez 20 lat, nie dokładając się do naszych wydatków. Po jego śmierci byłem zszokowany, gdy usłyszałem szokującą wiadomość od prawnika.

Działka o powierzchni 115 metrów kwadratowych w centrum miasta, zarejestrowana na moje nazwisko dwa lata temu.

Konto oszczędnościowe o wartości ponad 3,2 miliona pesos meksykańskich, z moim nazwiskiem jako beneficjentem.

Odręczny list od pana Velasco, proszącego swojego prawnika o przechowanie go: „Mój zięć dużo narzeka, ale utrzymuje mnie od 20 lat i nigdy nie głoduje.

Moja córka jest leniwa, a on dźwiga wszystkie ciężary. Przeżyłem długie życie; wiem, kto jest dobry, a kto nie. Nie potrzebuje mojej zapłaty, ale nie mogę umrzeć, nie zostawiając mu czegoś”.

Zamarłem, a w moich oczach pojawiły się łzy, choć nie rozumiałem dlaczego.

Okazało się, że wcale nie był biedny. Ziemia była majątkiem rodowym, który trzymał w całkowitej tajemnicy i nigdy o tym nie wspominał.

Rachunek oszczędnościowy składał się z pieniędzy, które zgromadził przez całe życie dzięki emeryturze i zasiłkom rządowym, z odsetkami składanymi, z których nie skorzystał ani jednego peso.

Postanowił zostawić to mnie, mnie, którego kiedyś uważał za „pasożyta” i od którego wolałby się izolować.

Tego wieczoru siedziałem sam przed jego ołtarzem. i zapaliłem kadzidełko. Patrząc na jego uśmiechnięte zdjęcie, wyszeptałem:

„Myliłem się, Ojcze…”

„Przeżyłeś całe życie w milczeniu i nikt nigdy nie był ci nic winien, nawet tym, którzy kiedyś uważali cię za ciężar”.