Mój mąż był w podróży służbowej, ale kiedy odwiedziłam teściów, byłam zaskoczona widokiem pieluszek dziecięcych rozwieszonych po całym ogrodzie.

„Nie nienawidźcie nas… to dziecko niesie w sobie krew tej rodziny”.

Poczułam dreszcz. Słowa mojego męża, jego dziwne podróże służbowe, wymijająca odpowiedź mojej teściowej… to wszystko wirowało mi w głowie.

„Czy to możliwe, że mój mąż ma dziecko pozamałżeńskie?”

Opadłam na krzesło, nie mogąc oderwać wzroku od dziecka. Był tak do niej podobny: czoło, oczy… to było niezaprzeczalne. Poczułam gulę w gardle, gdy teściowa trzymała dziecko drżącymi rękami.

„Mamo… co się dzieje?” zapytałam pilnie.

Jej oczy napełniły się łzami, gdy wyszeptała:

„To dziecko… należy do Hektora. Nie zamierzaliśmy ukrywać go przed tobą na zawsze, ale jego ojciec powiedział: »Czekaj na odpowiedni moment«. Nikt nie przypuszczał, że pojawisz się tak nagle…”

Mój świat się zawalił. Wszystkie te podróże, wszystkie te wymówki… to wszystko było tylko fasadą, mającą ukryć tę straszną prawdę.

„A matka dziecka?” – zdołałam zapytać łamiącym się głosem.

Teściowa spuściła wzrok:

“Zostawiła dziecko i zniknęła… Biedny Hektor będzie musiał radzić sobie sam…”

Nie zdążyła skończyć, gdy skrzypnęły drzwi. Za nią rozległy się znajome kroki. Odwróciłam się: wszedł mój mąż, ciągnąc walizkę, zaskoczony moim widokiem.

„Co tu robisz?” wyjąkał, a jego wyraz twarzy uległ zmianie, gdy zobaczył dziecko w ramionach matki.

Podskoczyłem, a moje oczy płonęły:

„Czy twoja rzekoma ‘podróż służbowa do Monterrey’… była tylko kłamstwem mającym na celu ukrycie faktu, że byłaś tu, aby opiekować się swoim nieślubnym dzieckiem?”

Atmosfera stała się duszna. Teściowa tuliła dziecko, teść stał jak sparaliżowany w drzwiach, a mąż zaczął się obficie pocić.

Zrobiłem krok do przodu, niemal krzycząc:

„Powiedz! To dziecko jest twoje, prawda?!”

Długo milczał, a w końcu skinął głową.

Moje serce pękło. Cała moja miłość, moje zaufanie, moje poświęcenia… obróciły się w pył.

Wybuchnąłem gorzkim, sarkastycznym śmiechem: