Mój mąż cierpiał na amnezję przez lata, zanim się poznaliśmy – ku mojemu zaskoczeniu, dawna przyjaciółka mojej mamy go rozpoznała

Wiedział tylko, że był to stan położony daleko od miejsca, w którym dorastał.

Był sam, gdy jego samochód zjechał z autostrady, uderzył w barierę ochronną i stanął w płomieniach. Kierowca ciężarówki zobaczył pożar i zaryzykował życie, aby wyciągnąć go z samochodu, zanim wezwał pomoc. Jednak zanim ratownicy dotarli do niego, był nieprzytomny.

Pozostał w tym stanie przez prawie tydzień.

Kiedy w końcu obudził się w szpitalu, miał amnezję.

Po wypadku mój mąż nie pamiętał swojego imienia, miejsca zamieszkania ani tego, czy miał rodzinę. Co gorsza, wszystko zniknęło. Jego portfel i dowód osobisty spłonęły w katastrofie. To było na początku XXI wieku, przed pojawieniem się rozpoznawania twarzy i połączonych baz danych, które umożliwiały porównywanie krajowych zgłoszeń o zaginięciach.

Szpital próbował, ale bez identyfikacji i dopasowań w lokalnym systemie osób zaginionych, przez miesiące pozostawał „Johnem Doe”. Nikt nie przyszedł go szukać.

Mężczyzna leżący na szpitalnym łóżku | Źródło: Unsplash

W końcu państwo pomogło mu w złożeniu wniosku o nowe dokumenty. Wybrał imię David, imię kierowcy ciężarówki, który uratował mu życie. David znalazł pracę pod nowym nazwiskiem, przeprowadził się, znalazł przyjaciół i zbudował proste życie.

Wiele lat później mnie odnalazł.

Kiedy się poznaliśmy, był już mechanikiem w małym miasteczku, który przebudowywał silniki jak puzzle.

To właśnie tam nasze drogi się skrzyżowały.

Kiedy powiedział mi o swojej amnezji, długo milczałam, zaniepokojona, że ​​zniknęły całe lata jego życia. Ale wierzyłam mu. Nigdy nie prosił o litość, nigdy nie robił z tego dramatu. I choć pozostawiło to pustkę w jego historii, zaakceptowałam, że jest tu, mój. To wystarczyło.

Kochał mnie bardzo i razem zbudowaliśmy nasze życie.