Mój mąż i jego rodzina wyrzucili mnie i moje dziecko z domu, mówiąc: „Biedne pasożyty, jak możecie beze mnie przeżyć?” — Ale sprawiłam, że żałowali tego już rok później.

Uśmiechnął się. „Pokryję honorarium. Oddaj mi, kiedy będziesz mógł”.

Zdałem egzamin za pierwszym podejściem. Kiedy ogłoszono wyniki, płakałem w pokoju socjalnym, ściskając papier jak paszport do wolności.

Potem praca się zmieniła. Zacząłem finalizować transakcje, pomagając rodzinom znaleźć domy, na które, jak im się wydawało, nigdy nie będzie ich stać. Rozumiałem ich obawy, bo sam je przeżywałem. Klienci mi ufali, a zlecenia powoli rosły. Znalazłem mieszkanie dla Leo i dla mnie. Razem pomalowaliśmy ściany na jaskrawe kolory i uczciliśmy to lodami tej samej marki.

Pewnego wieczoru Edward ogłosił przejście na emeryturę. Poprosił mnie o przejęcie części firmy. Byłem oszołomiony. „Nie mam takich pieniędzy” – powiedziałem.

„Znajdziesz sposób” – odpowiedział. „Zbudowałeś już połowę tego biznesu sercem”.

Więc tak zrobiłem. Złożyłem wniosek o pożyczkę dla małej firmy i wykorzystałem każdą zaoszczędzoną złotówkę. Firma stała się Leo & Partners Realty. W ciągu roku rozkwitła. Ludzie podziwiali naszą uczciwość, naszą historię i sposób, w jaki traktowaliśmy klientów jak rodzinę.

Aż pewnego ranka zobaczyłem e-mail z banku. To było zawiadomienie o zajęciu domu. Nieruchomość wystawiona na sprzedaż zaparła mi dech w piersiach. To była posiadłość Mitchella, ten sam dom, z którego Ryan mnie wyrzucił.

Przez długą minutę wpatrywałem się w ekran, nie wierząc własnym oczom. Potem zadzwoniłem do banku i umówiłem się na spotkanie. W następnym tygodniu wszedłem do tego biura w granatowym garniturze, z starannie upiętymi włosami. Podpisałem dokumenty pewnymi rękami. Dom, który kiedyś mnie złamał, teraz należał do mnie.

Miesiąc później zadzwonił Ryan. Jego głos był cichy, pozbawiony arogancji, którą pamiętałem. „Czy to prawda, że ​​kupiłeś ten dom?” – zapytał.

„Tak” – powiedziałem. „Pasożyt to kupił”.

Zawahał się. „Nie mamy dokąd pójść. Czy moglibyśmy to od ciebie wynająć, dopóki nie ustalimy, co dalej?”