Mój mąż i teściowa wprowadzili się do mojego mieszkania, ale nie spodziewali się takiego obrotu spraw, jaki ich czekał.

– W pracy, w sejfie.

— I słusznie. Przypomnij im, kto tu rządzi.

Kilka dni później, po konsultacji z prawnikiem i agentem, podpisałem umowę najmu z firmą, która była gotowa zapłacić za rok z góry.

W piątek wieczorem nakryłam świąteczny stół. Po kolacji wyciągnęłam teczkę:
„Mamy nowych lokatorów. Musimy opuścić mieszkanie za dwa tygodnie”.

Anton i jego matka byli w szoku. Wyjaśniłem: mieszkanie jest zarejestrowane na mnie i ja nim zarządzam.

„Ale my jesteśmy rodziną!” zaprotestował Anton.

— Rodzina to szacunek, a nie przerabianie czyjegoś domu bez pozwolenia.

Po długim milczeniu Anton zgodził się poszukać nowego lokum.

Razem rozważaliśmy opcje i wybraliśmy przestronne, dwupokojowe mieszkanie. Przeprowadzka zajęła tydzień. Inna Viktorovna próbowała nami pomiatać, ale już pytała: „Co o tym myślisz, Lariso?”.

W naszym nowym mieszkaniu nauczyliśmy się negocjować, szanować swoją przestrzeń i konsultować się. Stopniowo nasza relacja stawała się coraz cieplejsza.

Dochód z wynajmu mieszkania pokrywał moje wydatki i pozwalał mi oszczędzać. Anton i ja marzyliśmy o własnym domu.

Inna Wiktorowna powiedziała kiedyś:
„Jeśli mnie zaprosisz, przyjdę z wizytą. Tylko na chwilę, żeby ci nie przeszkadzać”.

Uśmiechnąłem się:
„Oczywiście, że cię zaprosimy”.

Czasem, patrząc wstecz, myślę: miałem rację, że wtedy podjąłem taką decyzję. I tak, nadal mieszkamy razem – ale teraz jesteśmy prawdziwą rodziną.