Mój mąż i teściowie zażądali wykonania testu DNA dla naszego syna. Powiedziałam: „Dobrze”, ale to, o co poprosiłam w zamian, zmieniło wszystko.

Mark zmarszczył brwi. „Co masz na myśli?”

„Jeśli zaakceptuję to – tę obrazę – to zgadzasz się, że pozwolisz mi załatwić sprawę po swojemu, kiedy wynik, który znam, wyjdzie na jaw” – powiedziałem drżącym, ale stanowczym głosem. „I zgadzasz się, teraz, przed rodzicami, że po tym wszystkim zgasisz każdego, kto nadal będzie we mnie wątpił”.

Mark zawahał się. Widziałem za nim jego matkę, spięta, skrzyżowane ramiona, zimne oczy.

„A co jeśli tego nie zrobię?” – zapytała.

Wpatrywałam się w niego, a delikatny oddech naszego dziecka ogrzewał moją pierś. „Więc możecie iść. Wszyscy możecie iść. I nie wracajcie”.

Zapadła gęsta cisza. Patricia otworzyła usta, żeby zaprotestować, ale Mark uciszył ją wzrokiem. Wiedział, że nie żartuję. Wiedział, że nigdy go nie oszukałem, że Ethan był jego synem – jego odbiciem, gdyby tylko zechciał spojrzeć poza jad matki.

„Dobra” – powiedział w końcu Mark, przeczesując dłonią włosy. „Zrobimy test. I jeśli wynik będzie taki, jak mówisz, to koniec. Koniec plotek. Koniec oskarżeń”.

Patricia wyglądała, jakby połknęła cytrynę. „To niedorzeczne” – syknęła. „Jeśli nie masz nic do ukrycia…”

„Och, nie mam nic do ukrycia” – warknąłem. „Ale najwyraźniej ty masz – twoja nienawiść do mnie, twoje ciągłe wtrącanie się. To się skończy, kiedy ukażą się wyniki. Albo nigdy więcej nie zobaczysz swojego syna ani wnuka”.

Mark wzdrygnął się, ale nie protestował.

Test wykonano dwa dni później. Pielęgniarka pobrała wymaz z ust Ethana, gdy szlochał w moich ramionach. Mark zrobił to samo z ponurą miną. Tej nocy tuliłam Ethana do piersi, szepcząc przeprosiny, których nie rozumiał.

Nie spałam, czekając na wyniki. Mark spał – na kanapie. Nie mogłam znieść myśli, że będzie w naszym łóżku, a on będzie wątpił we mnie, naszego syna.

Kiedy przyszły wyniki, Mark przeczytał je pierwszy. Padł przede mną na kolana, a kartka papieru trzęsła mu się w dłoniach.

„Emma. Tak mi przykro. Nie powinnam była…”

„Nie przepraszaj mnie” – powiedziałam chłodno. Wyjęłam Ethana z łóżeczka i posadziłam go sobie na kolanach. „Przeproś syna. A potem siebie. Bo właśnie straciłaś coś, czego nigdy nie odzyskasz”.

Ale to nie był koniec. Test był tylko połową sukcesu. Mój plan dopiero się zaczynał.

Mark płakał cicho, ale ja nie potrafiłam już czuć współczucia. Przekroczył granicę, której łzy i przeprosiny nie cofną. Pozwolił swoim rodzicom zasiać truciznę w naszym domu.

Tej samej nocy, gdy Ethan spał mi na kolanach, napisałam w notesie: „Nie pozwolę, żeby mnie znowu dręczyły. Teraz to ja ustalam zasady”.

Następnego dnia zaprosiłem Marka i jego rodziców do salonu. Atmosfera była lodowata. Patricia miała ten sam wyniosły wyraz twarzy, przekonana, że ​​wciąż ma nade mną jakąś władzę.

Wstałem, trzymając kopertę testową.