Mój mąż kiedyś powiedział mi: „Myślę, że twoja siostra jest tą osobą, na której naprawdę mi zależy”. Odpowiedziałam: „To idź do niej”. Rok później zostałam właścicielką najlepszej siłowni w mieście. Jego reakcja, gdy zobaczył, jak świetnie sobie radzę z moim nowym narzeczonym, nadal wywołuje uśmiech na mojej twarzy.

Po ustaleniu tego, sprawy zaczęły toczyć się szybko. Ashley i Edwin zaczęli spotykać się z mediatorem osobno, aby wypracować porozumienie w sprawie współrodzicielstwa. Prawnik Josepha, skonfrontowany z niepodważalnym raportem mojego biegłego rewidenta, przekonał go do zaakceptowania rzeczywistości. Sporządzili ugodę, na mocy której Joseph miał otrzymać pięć tysięcy dolarów w geście dobrej woli i zrzec się wszelkich roszczeń do mojej firmy lub innych aktywów. Zgodziłem się, żeby mieć to już za sobą.

Spotkaliśmy się w czwartek po południu w biurze mediatora, aby podpisać ostateczne dokumenty. Podpis Josepha był niepewny, ale podpisał każdą stronę. Guz w mojej piersi, który trzymał mnie od miesięcy, w końcu zniknął całkowicie.

Pięć tygodni przed terminem porodu zaczęłam rodzić, prowadząc zajęcia spinningowe. Dale zawiózł mnie do szpitala i po dwunastu godzinach intensywnego porodu nasza córka urodziła się, krzycząca i zdrowa. Podczas gdy Dale spał na niewygodnym krześle obok mojego łóżka, wyciągnęłam telefon i napisałam krótką wiadomość do Ashley:  Mam nadzieję, że poród przebiegnie bezproblemowo, kiedy nadejdzie Twój czas. Dbaj o siebie.  Przeczytała wiadomość, ale nie odpisała, co było w porządku.

Kiedy w końcu wróciliśmy do domu, na ganku stały pojemniki z jedzeniem od pracowników siłowni. Zorganizowali oni zbiórkę posiłków, cichy, praktyczny gest wsparcia, który znaczył więcej niż słowa.

Dwa miesiące później Ashley urodziła syna. Wysłała mi jedno zdjęcie z wiadomością:  Dzięki za propozycję mediacji zamiast batalii sądowych.  Nie byliśmy przyjaciółmi, ale przynajmniej nie byliśmy wrogami.

Moi rodzice dzwonili z prośbą o wizytę. Dałam im jasne zasady: maksymalnie dwie godziny, żadnych rozmów o Josephie i Ashley, tylko skupić się na spotkaniu z wnuczką. Właściwie zastosowali się do wszystkich zasad, co mnie zaskoczyło.

W ten weekend Dale i ja siedzieliśmy na podłodze, otoczeni dziecięcymi ubrankami. Wspomniał, że może powinniśmy pomyśleć o ślubie w przyszłym roku albo kiedy indziej, kiedy poczujemy, że to odpowiedni moment. Bez pośpiechu, bez presji, po prostu dwoje ludzi budujących razem coś prawdziwego. Dramat minął, jak burza, która oczyszcza powietrze, a ziemię przygotowuje do nowego wzrostu. Miałam siłownię, córkę i mężczyznę, który rozumiał, że czasem najlepszym wsparciem jest po prostu być przy mnie i spokojnie trzymać mnie za rękę.