Mój mąż nagle kupił czerwoną sukienkę dla swojej szwagierki i powiedział jej, że ma urodziny, mimo że dwa dni wcześniej zapomniał o urodzinach żony. Poczułam się okropnie, kiedy poznałam prawdę o nim.

Zamknęłam drzwi. Byłam zmęczona, ale bardziej zdeterminowana. Czas pokaże drogę każdemu.

Później Rohan spotkał mnie przy stoisku z herbatą. Miał zaczerwienione oczy i wyszeptał:

„Nie zrobię im krzywdy. Po prostu przestanę. Jeśli po sześciu miesiącach nadal będę chciał przestać, podpiszę. W przeciwnym razie… pójdę dalej. Nie chcę być cieniem sukienki”.

Odpowiedziałam cicho:

„Nie bądź też cieniem gniewu. Zasługujesz na coś lepszego”.

Uśmiechnął się smutno:

„Postaram się być człowiekiem z własną historią, a nie ofiarą ich historii”.

Życie wróciło do normy. Wynająłem małe mieszkanie w Powai, ćwiczyłem jogę, nauczyłem się jeździć i codziennie powtarzałem sobie: „Dzisiaj żyję dla siebie”.

Miesiące później moja teściowa powiedziała:

„Jeśli chcesz teraz rozwodu, będę cię wspierać”.

Odpowiedziałam:

„Mamo, jeśli moje serce pozostanie takie samo, podpiszę. Nie czekam na uzdrowienie, po prostu odwlekam osąd”.

W czwartym miesiącu Priya napisała: przeprowadziła się do rodziców, poszła na terapię i poprosiła o przeniesienie. „Jeśli Rohan i ja się pogodzimy, to będzie nowe, a nie z odzysku. Jeśli nie, to przeżyję”.

W szóstym miesiącu Arjun zostawił na moim progu pudełko: rzeczy zostały mi przekazane wraz z dokumentami wypisowymi. Na kartce było napisane: „Jeśli podpiszesz, nie będę się opierać. Jeśli zostaniesz, zacznę od nowa z granicami”.

Położyłam dokumenty na małym ołtarzyku, zapaliłam kadzidło i podziękowałam sobie za to, że przetrwałam te sześć miesięcy z godnością.

Sąd – Moja Decyzja
W sądzie rodzinnym w Bandrze, ubrana w prostą biel, stanęłam przed sędzią. Arjun siedział z boku, ze spuszczoną głową.

„Chcesz pojednania?” – zapytał sędzia.

Pomyślałam o czerwonej sukience, płomieniach Juhu, herbacie Iraniego, jego e-mailach, łzach mojej teściowej, mojej codziennej mantrze. Moje serce odpowiedziało jasno:

„Wysoki Sądzie, wybieram… ​​wolność”.

Arjun otworzył oczy, wilgotne, ale nieruchome, i skinął głową. Rohan czekał na zewnątrz. Zapytał:
„Wszystko w porządku?”

„W porządku. A ty?”

„Ja też. Cokolwiek się stanie, nie zdradzę cię”.

Uśmiechnąłem się blado. Mumbajskie słońce przeświecało złociście przez palmy kokosowe.