Mój mąż naśmiewał się ze mnie przed gośćmi i nazywał grubą krową:

W sali zapadła cisza, jego słowa zawisły w powietrzu niczym nieproszony gość. Policzki płonęły mi z zażenowania i gniewu. Rozejrzałam się po pozostałych gościach, którzy niespokojnie kręcili się na swoich miejscach, ze spuszczonymi oczami, niepewni, jak zareagować na tak rażący brak szacunku. To miał być radosny wieczór, pełen koleżeństwa i śmiechu, ale szybko przerodził się w scenę upokorzenia.

Mój mąż często kpił ze mnie za zamkniętymi drzwiami, podkopując moje poczucie własnej wartości swoimi uszczypliwymi komentarzami. Ale nigdy nie robił tego tak otwarcie, w obecności przyjaciół. To był nowy poziom, nawet dla niego. Czułam, jak w moim wnętrzu narasta burza, mieszanka wstydu, bólu i rodzącej się determinacji, podsycanej przez ukłucie jego słów.

Zmusiłam się do uśmiechu, próbując rozładować napięcie, i przeprosiłam, odchodząc od stołu. W gościnnej toalecie wpatrywałam się w swoje odbicie w lustrze. Moje oczy były mokre od niewylanych łez, ale za nimi płonął ogień. Wiedziałam, że muszę coś zrobić. Nie chodziło tylko o zabłąkany kawałek mięsa czy nietrafiony komentarz. Chodziło o szacunek i poczucie własnej wartości. Czas na zmianę.