Mój mąż nie bronił mnie, gdy jego była żona powiedziała, że ​​urodzi mu dziecko. Powiedziałam mu, żeby ją wybrał, jeśli chce – a następnego ranka mój prawnik zaczął niszczyć całe jego życie.

Kiedy więc Evan powiedział mi, że chce „pójść na kolację z Avą, żeby nadrobić zaległości”, moja intuicja się zaostrzyła. Zapytałam: „Po co mnie tam chcesz?”.
Wzruszył ramionami. „Żeby pokazać jej, że świetnie sobie radzimy”.
Jasne.

Restauracja była elegancka, cicha, słabo oświetlona – idealna dla subtelnego okrucieństwa. Ava pojawiła się w obcisłej białej sukience, na szpilkach i z uśmiechem tak ostrym, że aż tnie szkło. W chwili, gdy przytuliła Evana odrobinę za długo, wiedziałem, że ten wieczór ma jakiś cel.

Zamówiliśmy drinki. Pogawędki. Grzeczne kłamstwa. Potem Ava odchyliła się do tyłu, założyła nogę na nogę i uśmiechnęła się do mnie.

„Więc, Claire” – powiedziała słodko – „słyszałam, że wy dwoje nadal nie macie dzieci”.

Słowa zabolały, ale zachowałem neutralny ton. „Pracujemy nad tym”.

„Och” – zaszczebiotała – „nie chciałam się wtrącać. Po prostu… Evan zawsze tak się cieszył, że zostanie ojcem. To musi być dla niego trudne”.

Evan rzucił mi szybkie, nerwowe spojrzenie – spojrzenie, które nie było wspierające, lecz przepraszające. Milczące. Słabe.

Kontynuowała, zwracając się teraz do Evana, a jej głos ociekał cukrem:
„Wiesz… jeśli bycie tatą jest dla ciebie naprawdę ważne, mogę ci pomóc”.