Mój mąż patrzył na mnie z góry-dopóki nie dowiedział się, że jestem właścicielem firmy, w której pracował

„Nie zabiorę cię tam. Będą tam porządni ludzie, nie na twoim poziomie” – oświadczył mój mąż, nieświadomy, że to ja jestem właścicielką firmy, w której pracuje.

W lustrze w sypialni odbijał się znajomy widok: poprawiałam pliski skromnej szarej sukienki, którą kupiłam trzy lata temu w zwykłym sklepie. Obok Dmitry poprawiał spinki do mankietów swojej śnieżnobiałej koszuli – włoskiej, jak nieustannie podkreślał przy każdej okazji.

„Jesteś gotowa?” – zapytał, nie patrząc na mnie, jednocześnie starannie ścierając nieistniejący kurz z garnituru.

„Tak, możemy iść” – odpowiedziałam, sprawdzając ostatni raz, czy włosy mam starannie uczesane.

Na koniec odwrócił się do mnie, a w jego oczach zobaczyłam znajomy wyraz lekkiego rozczarowania. Dmitry ocenił mnie wzrokiem od stóp do głów, zatrzymując się na sukience.

„Nie masz nic bardziej porządnego?” – zapytał tonem przesyconym swoim zwykłym protekcjonalizmem.

Słyszałam te słowa przed każdym wydarzeniem firmowym. Za każdym razem kłuły jak ukłucie igłą – nieśmiertelne, ale nieprzyjemne. Nauczyłam się nie pokazywać, jak bardzo mnie bolą. Nauczyłam się uśmiechać i wzruszać ramionami.

„Ta sukienka pasuje mi idealnie” – powiedziałam spokojnie.

Dmitry westchnął, jakby znów go zawiodłam.

Dobrze, idźmy. Tylko postaraj się nie rzucać w oczy, dobrze?