Mój mąż pracował za granicą, wszystko, co wysyłał, trafiało do mojej teściowej – nawet żeby kupić mleko, musiałam ją o to prosić

„Mamo, w ciągu czterech lat wysłałem prawie 900 000 peso. Czy mogę wziąć trochę, żebyśmy mogli z Mylene kupić ziemię?”

Teściowa odpowiedziała cicho, popijając herbatę:

„Jakie 900 000 peso? Przepadło. Wydałem wszystko na dom, na jedzenie, na prąd. Nie zostawisz mi tu nic.”

Mój mąż zbladł. Ja natomiast byłam oszołomiona.

„Mamo, wysyłam pieniądze co miesiąc. Mówiłaś, że oszczędzasz.”

„Oszczędzam – na ten dom! Nie jesteście jedynymi, którzy tu jedzą.”

Nie mogłam przestać płakać. „Nawet to, co zarobię szyciem, ty też weź. Powiedziałaś, że to będzie wliczone w nasze oszczędności. Gdzie to wszystko się podziało?”

Nagle moja teściowa krzyknęła:

„Nie masz prawa tak mówić! Po prostu tu mieszkasz, a potem chcesz brać pieniądze?”

Mój mąż milczał. Nie broniłam się, jego matka też nie. To jego milczenie było jak sztylet przebijający moją pierś.

Nie mogłam się pogodzić z tym, że cztery lata poświęcenia mojego męża przepadną tak po prostu. Zaczęłam szukać wszelkich dowodów:
— potwierdzeń przelewów bankowych
— SMS-ów, w których teściowa napisała: „To ja trzymam pieniądze”
— nagrań, na których jej głos brzmiał wyraźnie: „Tak, synu, nadal mam wszystkie pieniądze”.

Wszystko zapisałem na pendrive. Zrobiłem też oficjalną kopię wyciągów bankowych z podpisem i pieczęcią banku.

Następnego wieczoru zaprosiłam krewnych na kolację, rzekomo na „powitanie mojego nowo poślubionego męża”. Po posiłku włączyłam telewizor i podłączyłam kabel USB.

Nagrania odtwarzano jedno po drugim: