Mój mąż twierdził, że jest na trzydniowej podróży służbowej, ale w jego telefonie widniał szpital położniczy. Milczałam i zrobiłam trzy rzeczy, które kompletnie go zrujnowały.

Po rozwodzie moje życie – Maricel – było pustą kartą.
Żadnych kłamstw, żadnego udawania. Tylko ja i Althea w przytulnym domu w Tagaytay, gdzie mgła muska okna każdego ranka.

Założyłem małą kawiarnię o nazwie Casa Althea. Codziennie parzyłem kawę, zabierałem Altheę do szkoły i uczyłem się naprawiać własne zepsute rzeczy – hydraulikę, żarówki, a nawet serce.

Mówią, że kobiety pękają po złamanym sercu.
Nauczyłam się, że odbudowujemy się.

Trzy miesiące później usłyszałem, że firma Rodela zbankrutowała. Długi piętrzyły się, a wraz z nimi sprawy sądowe. Sprzedał swoje mieszkanie w Makati, ale ledwo pokryło to koszty.

Myślałem, że już go nigdy nie zobaczę.
Ale los, jak zawsze, miał swój okrutny humor.

Pewnego deszczowego popołudnia, gdy wycierałem stoły w kawiarni, drzwi się otworzyły.
Stał w nich przemoczony, chudy mężczyzna.
Rodel.

W jego oczach malowało się poczucie winy i wyczerpanie.
„Maricel… możemy porozmawiać?”

Nic nie powiedziałem, tylko wskazałem krzesło.

Siedział, drżąc, ściskając kubek, który nalałem.
„Zostawiła mnie” – wyznał. „Teraz nie mam nic. Chcę przeprosić… może zacząć od nowa. Byłaś jedyną osobą, która naprawdę we mnie wierzyła”.

Przez chwilę widziałem mężczyznę, który kiedyś powiedział „trzy dni”. Potem ten obraz się rozpłynął.

„Zacząć od nowa?” – zapytałem spokojnie.
„Tak… dla nas, dla Althei.”

Spojrzałam na niego – nie ze złością, nie z miłością, tylko z dystansem.
„Kobieta, która na ciebie czekała, umarła tej nocy, kiedy wybrałeś oszustwo”.

Spuścił wzrok. Deszcz walił na zewnątrz.
„Wybaczam ci” – powiedziałam cicho – „ale nie po to, żeby cię odzyskać. Wybaczam ci, żebym mogła być wolna”.

KARMA ZAWSZE WRACA