Mój mąż właśnie wyjechał w podróż służbową, gdy moja sześcioletnia córka pociągnęła mnie za rękaw i szepnęła: „Mamo… musimy lecieć. Już”.

Mój mąż właśnie wyjechał w podróż służbową, gdy moja sześcioletnia córka wyszeptała: „Mamo… musimy uciekać. Już”. Zapytałam: „Co? Dlaczego?”. Drżała, gdy powiedziała: „Nie mamy czasu. Musimy natychmiast wyjść z domu”. Złapałam nasze torby i sięgnęłam do drzwi – i wtedy to się stało.

Mój mąż właśnie wyjechał w „podróż służbową”, gdy moja sześcioletnia córka wyszeptała: „Mamo… musimy lecieć. Już”.

Nie był to ten dramatyczny szept, jaki dzieci wydają podczas zabawy. To był taki, który dochodzi z ust kogoś, kto ma więcej niż sześć lat – ostry, natarczywy, przerażony.

Byłam w kuchni, płucząc naczynia po śniadaniu. W domu wciąż pachniało kawą i cytrynowym płynem do czyszczenia, którego używałam, gdy chciałam mieć poczucie, że wszystko mam pod kontrolą. Mój mąż, Derek, pocałował mnie w czoło trzydzieści minut wcześniej, ciągnąc za sobą walizkę i mówiąc, że wróci w niedzielę wieczorem.

Wyglądał niemal radośnie.

Lily stała w drzwiach w samych skarpetkach, trzymając się rąbka piżamowej koszuli, jakby próbowała utrzymać się w ryzach.

„Co?” Zaśmiałam się lekko, odruchowo, bo mój mózg próbował się bronić. „Dlaczego biegniemy?”

Mocno pokręciła głową. Jej oczy błyszczały. „Nie mamy czasu” – wyszeptała ponownie. „Musimy natychmiast wyjść z domu”.

Ścisnął mi się żołądek. „Kochanie, zwolnij. Słyszałaś coś? Czy ktoś…”