Mój mąż wyjechał w podróż służbową, ale kiedy odwiedziłam teściów, byłam zaskoczona widokiem pieluszek dziecięcych porozrzucanych wszędzie po podwórku.

— Zostawiła dziecko i zniknęła… Biedny John musiał radzić sobie sam, więc…

Nie zdążyła skończyć, gdy furtka zaskrzypiała i się otworzyła. Rozległ się znajomy odgłos kroków. Mój mąż wszedł z walizką w ręku, a jego twarz zbladła na mój widok.

„Co ty tu robisz?” – wyjąkał, a jego wyraz twarzy zmienił się, gdy zobaczył dziecko w ramionach matki.

Zerwałam się wściekła:

— Twój tak zwany „wyjazd służbowy do Anglii”… czy to

była tylko przykrywka, żebyś mogła potajemnie opiekować się swoim nieślubnym synem?

W pokoju zrobiło się duszno. Teściowa kurczowo trzymała dziecko, teść zamarł w drzwiach, a na czole męża perlił się pot.

Zrobiłam krok naprzód i o mało nie krzyknęłam:

— Przyznaj się! To twoje dziecko, prawda?!

Po długiej ciszy w końcu skinął głową.

Miałam złamane serce. Cała moja miłość, moje zaufanie, moje poświęcenia obróciły się w popiół.

Gorzki śmiech wyrwał mi się z gardła:

— Więc przez te wszystkie lata byłam tylko marionetką, podczas gdy ty prowadziłeś podwójne życie: mojego męża i ojca dziecka innej kobiety.

Podbiegł do mnie i rozpaczliwie chwycił mnie za rękę:

— Proszę, posłuchaj, to nie tak, jak myślisz… Chciałam ci powiedzieć, ale…

Odsunęłam rękę, a moje oczy płonęły:

— Nie tak, jak myślę!? I co z tego? Czy to dziecko spadło z nieba?

Cisza była nie do zniesienia. Teściowa próbowała się odezwać, ale podniosłam rękę, żeby ją uciszyć. Potrzebowałam prawdy prosto od niego.

— Jak długo chciałaś to przede mną ukrywać? Aż dziecko nazwało mnie „ciotką”? Albo aż nie będę mogła mieć więcej dzieci, a ty wykorzystałeś to jako pretekst, żeby mnie rzucić?

Spuścił głowę w milczeniu. To milczenie było najokrutniejszym ze wszystkich wyznań.

Wzięłam głęboki oddech, a mój głos był stanowczy i zdecydowany:

— Dobrze. Masz syna, ale ja wciąż mam swoją godność. Rozwiedź się ze mną. Nie zamierzam żyć jak żałosna kobieta, nad którą wszyscy litują się.

Spanikował:

— Nie! Myliłam się, ale pomyśl o naszej rodzinie, o moich rodzicach…

Spojrzałam na niego lodowato:

— Tym, który nigdy nie myślał o tej rodzinie… byłeś ty.

Potem odwróciłam się i odeszłam. Zostawiłam za sobą płacz dziecka, rozpaczliwe błagania męża i szloch teściowej.

AleNie zatrzymałam się. Tylko jedna myśl krążyła mi po głowie: Zacznę od nowa, ale nigdy więcej z nim.