Mój ojciec ożenił się ponownie i pilnie wezwał mnie do domu. Gdy tylko zobaczyłem macochę i jej ciążowy brzuch,

„Nie wiedziałem. Gdybym wiedział… może wszystko potoczyłoby się inaczej. Ale Danielu, musisz zrozumieć: nastoletnia miłość to tylko wspomnienie. Teraz Sophia i dziecko potrzebują rodziny”.

Zaśmiałem się gorzko. Jego słowa raniły mnie jak nóż.

Następnego dnia Sophia przyszła do mnie. Jej głos drżał, a oczy szukały moich.

„Danielu… Przepraszam. Wiem, że kiedyś ci na mnie zależało, ale byliśmy za młodzi. Ja też się o ciebie troszczyłam, ale nigdy nie myślałam, że będziemy mieli wspólną przyszłość. Życie toczyło się swoim torem i w jakiś sposób zaprowadziło mnie do twojego ojca. Nigdy nie chciałam cię skrzywdzić”.

Zacisnęłam pięści i się udusiłam.

„Mówisz, że nie chciałaś mnie skrzywdzić, a jednak wybrałaś mojego ojca. Wiesz, jakie to nie do zniesienia?”

Łzy spływały jej po policzkach, gdy opiekuńczo obejmowała swój spuchnięty brzuch. Czułam się rozdarta, patrząc na nią – wściekłość i litość ścierały się we mnie.

Tego wieczoru otworzyłam starą szufladę, w której znajdował się ostatni list mojej matki. Jej znajomy charakter pisma brzmiał:

– „Danielu, mam tylko nadzieję, że będziesz żył w dobroci, nauczysz się kochać i pielęgnować swoją rodzinę. Jeśli twój ojciec kiedykolwiek się ponownie ożeni, proszę, wybacz mu. Nie pozwól mu zestarzeć się w samotności”.

Łzy przesiąkły papier. Serce mi pękło, ale jej słowa dodały mi sił.

W dniu ślubu stałam przed bramą. Mój ojciec miał na sobie skromny garnitur. Sophia, w zwiewnej białej sukni, delikatnie położyła dłonie na brzuchu. Ścisnęło mnie w piersi. Chciałam wbiec i krzyknąć: „Nie!”, ale stopy wrosły mi w ziemię.

Zamiast tego zostawiłam przy drzwiach liścik:

„Nie mogę tego pobłogosławić, ale nie mogę cię też znienawidzić. Wychodzę. Mam nadzieję, że znajdziesz szczęście”.

Odwróciłam się i poszłam ulicą. Za mną grała muzyka weselna, a każda nuta ciążyła mi na sercu jak kamień.

Moje dzieciństwo, moja rodzina. Wszystko runęło w tej jednej chwili.