Mój ojciec wysłał wiadomość. Postanowiliśmy zerwać wszelki kontakt, trzymać się od nas z daleka na zawsze. Mojej siostrze spodobał się ten tekst. Odpisałem. Jutro usunę swoje nazwisko z każdej pożyczki. O północy rodzinny czat zamienił się w burzę wielkich liter i krzyków…

A jeśli moja biologiczna rodzina chciała mnie przedstawić jako złoczyńcę w swojej historii i opowiadać każdemu, kto chciał słuchać, o okropnej córce, która porzuciła ich w potrzebie, to w porządku. Znałem prawdę. Ludzie, na których mi zależało, znali prawdę. Usunąłem swoje nazwisko z ich pożyczek. I tym samym pozbawiłem ich prawa do mojego życia.

To była prawdziwa zemsta, nie zemsta. Dokładnie. Po prostu naturalna konsekwencja tego, że ich własne działania ich dopadły. Odesłali mnie, a ja odszedłem, zabierając ze sobą moją dobrą historię kredytową, stabilny dochód i chęć bycia dla nich ostoją bezpieczeństwa. Czasami najlepszą reakcją, żeby trzymać się z daleka na zawsze, jest po prostu to zrobić.

A czasami rodzina, którą sobie wybierasz, jest lepsza od tej, w której się urodziłeś. Pewnego wieczoru siedziałem na balkonie, patrząc, jak zachód słońca maluje niebo na pomarańczowo i różowo, gdy mój telefon zawibrował, informując o wiadomości od nieznanego numeru. Przez chwilę czułem napięcie, zastanawiając się, czy ktoś z mojej rodziny dostał nowy telefon i próbuje się ze mną skontaktować.

Ale to była Amanda, która pisała z nowego numeru, pytając, czy chcę iść na koncert w przyszłym miesiącu. Nic dramatycznego, nic poważnego, po prostu znajoma odzywała się, żeby coś zaplanować. Uśmiechnęłam się i odpisałam, że tak, po czym odłożyłam telefon i wróciłam do oglądania zachodu słońca. Życie było piękne. Nie idealne, nie bez wyzwań, ale dobre. Moje.

W końcu, całkowicie moje. I nigdy nie podpiszę niczyjej pożyczki.