Mój ojczym kazał mi ustąpić miejsca w Boże Narodzenie jego „prawdziwej córce” — następnego ranka 47 nieodebranych połączeń pokazało mu, kim naprawdę jestem.

Żadnego szurania krzesła. Żadnego tupotu kroków. Nikt nie wymawia mojego imienia.

Dwudziestu trzech członków rodziny i ani jedna osoba mi nie pomogła. Ani moja matka. Ani moje ciotki. Ani kuzyni. Ani jedna osoba.

Tylko widelce zawieszone w powietrzu, kieliszki do wina lekko drżące w dłoniach i ciche syczenie gazowego kominka w kącie naszego dużego domu w stylu kolonialnym na przedmieściach Denver w Kolorado. Na zewnątrz śnieg na trawniku lśnił w blasku lampek choinkowych jak w filmie Hallmark. W środku leżałam rozciągnięta na drewnianej podłodze z sosem żurawinowym na nogach i upokorzeniem palącym mnie na skórze.

Nazywam się Simona Cunningham. Mam dwadzieścia dziewięć lat. I do tamtej grudniowej nocy myślałam, że wiem, jak wygląda dno.

Okazuje się, że na samym dnie jest piwnica, która pachnie wodą kolońską mojego ojczyma, igłami sosnowymi i zdradą.

Zanim przejdę dalej, proszę, kliknijcie przycisk „Lubię to” i zostawcie komentarz, gdzie i o której godzinie oglądacie. Dziękuję. A teraz przenieśmy się do Wigilii na dorocznym spotkaniu Cunningham–Morrison.

Znasz ten typ: pasujące do siebie swetry, których nikt tak naprawdę nie chce nosić, 3,6-metrowa sztuczna choinka sprowadzona z ekskluzywnego sklepu w centrum handlowym, wystarczająco dużo jedzenia, by wyżywić małą armię i rodzinny dramat, który kipi tuż pod powierzchnią niczym źle przyprawiony sos.

Frank był moim ojczymem od dziesięciu lat i tamtej nocy nie tylko był w znakomitej formie – on także występował.

Pił swoje „specjalne rocznikowe wino” od południa, które, jak się okazało, było po prostu najlepszym czerwonym winem Trader Joe’s nalanym do kryształowego karafki, którą chwalił się kupić na wyprzedaży w Macy’s. Z każdym dolewaniem jego żarty stawały się coraz ostrzejsze, uśmiech coraz węższy, a oczy coraz bardziej złośliwe.

Ciągle rzucał te luźne uwagi o tym, jak to siedzę przy stole w „nieruchomościach premium”, o tym, jak niektórzy „zapracowują na swoje miejsce”, a inni po prostu „dostają należne im prawa”. Nigdy nie wymieniał mojego imienia, kiedy to mówił. Nie musiał.