Mój ojczym zainstalował kamerę skierowaną na mój pokój, twierdząc, że ma mnie chronić przed „przerażającym” nowym sąsiadem. Z dziwnym uśmiechem powiedział mi: „Muszę zacząć działać, żeby cię chronić, kochanie”, ale jego „kontrole bezpieczeństwa” były koszmarem na jawie. Mama mi nie uwierzyła, a policja roześmiała mi się w twarz, więc pobiegłam do osoby, przed którą mnie ostrzegał, a to, co razem odkryliśmy, zniszczyło idealne życie mojego ojczyma.

Wszystko eksplodowało w dniu, w którym Jeff przyparł mnie do muru w garażu. Mama była w pracy, a on pił. „Robisz się taka śliczna” – powiedział, kładąc mi ręce na ramionach i przyciskając do ściany. „Pokażę ci coś wyjątkowego”. Nie mogłam się ruszyć; nie mogłam krzyczeć.

„Przepraszam, że przeszkadzam”. Thomas stał w drzwiach garażu. „Mój kot uciekł. Rudy, pręgowany. Mogę tu zajrzeć?”

Cała twarz Jeffa się zmieniła. Opadły mu ręce i przybrał przyjazny, sąsiedzki uśmiech. „Nie ma tu kota, Thomas. Powinieneś wyjść”.

Ale Thomas i tak wszedł do środka. „Na pewno widziałem, jak biegł w tę stronę. Pozwól, że sprawdzę za tymi skrzynkami”.

„Wyjdź” – głos Jeffa stał się ostry.

„Muszę tylko znaleźć mojego kota” – powiedział Thomas spokojnie, nie ruszając się z miejsca. Przemknąłem obok Jeffa i wbiegłem do środka, podczas gdy oni patrzyli na siebie z politowaniem.

Tej nocy mama i Jeff posadzili mnie przy stole. Powiedzieli, że Thomas próbuje zniszczyć naszą rodzinę i że nigdy nie powinnam się do niego zbliżać. Ale ja myślałam tylko o tym, jak Thomas mnie uratował.

Następnego dnia zastałem Thomasa wyprowadzającego psa i słowa same wypłynęły mi z ust. „Jeff robi różne rzeczy. Dotyka mnie”.

„Wiem” – powiedział cicho Thomas. „Dokumentowałem wszystko”.

Zabrał mnie na komisariat, ale tamci się z nas śmiali. „Przestań manipulować tą młodą dziewczyną” – powiedzieli Thomasowi. „Jeff Morrison trenuje softball. Prowadzi sklep charytatywny z używaną odzieżą. Nigdy by czegoś takiego nie zrobił. Ty natomiast…”. Policjantka mnie przesłuchała, ale zadawała tylko pytania o Thomasa. Wyrzucili nas, grożąc aresztowaniem Thomasa, jeśli złoży kolejne doniesienie.

Policja musiała wezwać Jeffa, bo on i mama na mnie czekali. „Wiesz, co ludzie powiedzą?” krzyknęła mama, potrząsając mną. „Reputacja Jeffa może leżeć w gruzach przez ciebie!”. Za nią widziałam, jak się na mnie gapi, z ręką na spodniach.

Tej nocy wszedł do mojego pokoju. Nie będę opisywać, co się stało, ale kiedy w końcu wyszedł, ledwo mogłam się ruszyć. Kiedy spali, wyskoczyłam przez okno. Musiałam wezwać pomoc. Pokuśtykałam przez podwórko do domu Thomasa i cicho zapukałam. Kiedy otworzył drzwi, zobaczyłam je: jego dwie małe córeczki leżały na kanapie, całe w siniakach.

Serce mi stanęło. Czy właśnie uciekłem przed jednym potworem, żeby od razu biec do następnego?

Starsza dziewczynka zobaczyła mnie pierwsza. „Tato, wszystko z nią w porządku? Krwawi.”

„Wygląda na bardzo ranną, tato” – dodał młodszy. „Tak jak my, kiedy mama…”

„Dziewczyny, idźcie do swoich pokoi” – powiedział Thomas łagodnym głosem.

„Ale tato, ona potrzebuje pomocy, tak jak my” – upierał się starszy. „Pamiętasz, jak nas znalazłeś u mamy?”

Thomas ostrożnie pomógł mi dojść do kanapy. „Muszę wezwać karetkę” – powiedział.

„Nie!” – wyrwało mi się to słowo. „Odeślą mnie z powrotem”.

„Twoje córki” – przerwałam, bo musiałam się dowiedzieć. „Te siniaki… zrobiłaś…?”