Mój pijany mąż próbował mnie upokorzyć przed kolegami, ale wtedy zrobiłam coś, czego bardzo pożałował.

„Mówisz, że sam na wszystko zapracowałeś. Mam ci przypomnieć? To ja zapewniłem ci pierwszy zagraniczny kontrakt. Spędzałem noce na tłumaczeniach i negocjacjach, podczas gdy ty spałeś”.

Goście wymienili zaskoczone spojrzenia. Wymusił uśmiech, ale przerwałem mu, zanim zdążył wydusić z siebie choć słowo:

„A ta druga wielka umowa – to też mi jesteś winien. Nie mogłeś nawet zorganizować porządnego spotkania, więc poprosiłeś mnie, żebym „po prostu przysiadł się”. Później ogłosiłeś ten triumf swoim”.

Szeptem od stołu: „Niewiarygodne…”

„Zawsze spychałeś mnie w cień, ukrywając, ile siebie włożyłem w twoją karierę. Ale tak naprawdę, beze mnie połowa twoich tak zwanych zwycięstw by nie istniała”.

Nerwowo szarpnął krawat, ale ja powiedziałam głośniej:

„I nie zapominajmy o inwestorze. To nie ty go znalazłeś. To mój ojciec zapewnił kapitał na start. Nie pożyczył, jak się chwalisz, ale dlatego, że mi zaufał. Nie tobie – mnie”.

W pokoju zapadła cisza. Twarze napięły się, szklanki zamarły w powietrzu. Mój mąż zbladł jak papier.

„Więc tak, kochanie, masz rację: niektóre inwestycje się nie udają. Moja rodzina zainwestowała w ciebie wszystko. Ale teraz prawda jest oczywista – to ten „self-made man”, który stoi przed nimi”.