Mój rozwiedziony mąż parsknął śmiechem i rzucił mi starą poduszkę. Kiedy otworzyłam ją, żeby ją wyprać, byłam zdumiona, co było w środku…

Wróciłam do wynajętego pokoju i z oszołomieniem wpatrywałam się w poduszkę. Przypomniawszy sobie jego sarkastyczne słowa, postanowiłam zdjąć poszewkę i ją wyprać, żeby przynajmniej była czysta i żebym mogła dziś spać spokojnie, bez powracania do bolesnych wspomnień.

Kiedy otworzyłam poszewkę, poczułam coś dziwnego. W miękkim, bawełnianym puchu było coś grudkowatego. Sięgnęłam do środka i stanęłam tam oszołomiona. Mały papierowy pakunek, starannie zawinięty w nylonowy woreczek.

Otworzyłem ją drżącymi rękami. W środku znajdował się plik banknotów 500-pesowych i złożona na cztery kartka papieru.

Otworzyłam gazetę. Pojawił się znajomy, drżący i niepewny charakter pisma mojej matki: „Córko, oto pieniądze, które odłożyłam dla ciebie na wszelki wypadek. Schowałam je w poduszce, żebyś nie była zbyt dumna, żeby je przyjąć. Cokolwiek się stanie, nie cierp za mężczyznę, moja droga. Kocham cię”.

Łzy płynęły mi swobodnie po pożółkłym papierze. Przypomniałam sobie, jak mama dała mi tę poduszkę w dniu ślubu i powiedziała, że ​​jest bardzo miękka i że będę dobrze spała.

Zaśmiałam się i powiedziałam: „Mamo, starzejesz się, to dziwne. Héctor i ja będziemy szczęśliwi”.

Moja matka po prostu się uśmiechnęła, jej wzrok był daleki i smutny. Przycisnęłam poduszkę do piersi, jakby siedziała obok mnie, głaskała mnie po włosach i pocieszała.

Okazało się, że zawsze wiedziała, jak bardzo dziewczyna będzie cierpieć, jeśli wybierze niewłaściwego mężczyznę. Okazało się, że miała dla mnie przygotowany plan B; nie bogaty, ale taki, który uratuje mnie przed rozpaczą.

Tej nocy leżałam na twardym łóżku w moim małym wynajętym pokoju, z poduszką przyciśniętą do piersi, a moje łzy przesiąkały poszewkę.

Ale tym razem nie płakałam z powodu Héctora. Płakałam, bo kochałam swoją matkę.

Płakałam, bo byłam szczęśliwa, że ​​przynajmniej mam miejsce, do którego mogę wrócić, matkę, która mnie kocha i wielki świat czekający na mnie.

Następnego ranka obudziłem się wcześnie, starannie złożyłem poduszkę i spakowałem ją do walizki. Postanowiłem wynająć mniejszy pokój bliżej pracy.

Wysyłałbym mojej matce więcej pieniędzy i żył życiem, w którym nie musiałbym się obawiać ani czekać na niechcianą wiadomość od kogokolwiek.

Uśmiechnęłam się do siebie w lustrze.

Ta kobieta o opuchniętych oczach chciała teraz żyć dla siebie, dla swojej starzejącej się matki, która została w domu, i dla wszystkich niespełnionych marzeń z dzieciństwa.

Ten ślub, ten dawny pocałunek, ten szyderczy uśmiech… to wszystko było tylko końcem smutnego rozdziału. A jeśli chodzi o moje życie, wiele stron wciąż czekało na zapisanie przez moje własne, dzielne ręce.

Dziękuję wszystkim, którzy przeczytali te zasady