Mój syn nigdy nie przyjechał po mnie po operacji. Kiedy zadzwoniłam, usłyszałam śmiech jego żony, która nazwała mnie „zombie z szybkiego wybierania”. On też się do niej przyłączył, mówiąc, że powinnam zostać w kostnicy. Wynajęłam więc samochód i pojechałam do domu, który nazywałam domem przez czterdzieści lat, tylko po to, by odkryć, że zamki zostały wymienione. Tej nocy, siedząc sama w pokoju taniego motelu, przypomniałam sobie ostatnie słowa mojego zmarłego męża – zostawił mi tajną broń. I teraz byłam gotowa jej użyć.

Jarzeniówki szpitala St. Mary’s cicho brzęczały nade mną, gdy siedziałam przy przesuwanych drzwiach, ściskając papierową torbę z lekami przeciwbólowymi i wypisem ze szpitala. Świat na zewnątrz był mokry, migotał pod mżawką Los Angeles. Po raz czwarty wybrałam numer mojego syna, Ethana. Znów poczta głosowa.

Kiedy w końcu odebrał, usłyszałam śmiech – piskliwy chichot jego żony przeszył mi pierś.
„Mamo” – powiedział leniwym, roztargnionym głosem.
„Czekam już dwie godziny” – wyszeptałam. „Już jedziesz?”
Zanim zdążył odpowiedzieć, stłumiony głos w tle zadrwił: „Zombi znowu ma cię na szybkim wybieraniu”.
Ethan się roześmiał. „Powiedz jej, że w kostnicy są dziś wolne łóżka”.

Linia się urwała.