Mój syn nigdy nie przyjechał po mnie po operacji. Kiedy zadzwoniłam, usłyszałam śmiech jego żony, która nazwała mnie „zombie z szybkiego wybierania”. On też się do niej przyłączył, mówiąc, że powinnam zostać w kostnicy. Wynajęłam więc samochód i pojechałam do domu, który nazywałam domem przez czterdzieści lat, tylko po to, by odkryć, że zamki zostały wymienione. Tej nocy, siedząc sama w pokoju taniego motelu, przypomniałam sobie ostatnie słowa mojego zmarłego męża – zostawił mi tajną broń. I teraz byłam gotowa jej użyć.

W domu panowała cisza. Pusto. Przechodziłem przez każdy pokój, przesuwając palcami po ścianach. Wszędzie pachniało świeżą farbą i wspomnieniami. Na blacie kuchennym stała pojedyncza ramka ze zdjęciem – zdjęciem ślubnym Ethana. Położyłem ją ekranem do dołu.

W kolejnych dniach nie miałem od niego żadnych wieści. Może kiedyś zrozumie, może nie. Ale zdałem sobie sprawę z czegoś: tajną bronią, którą zostawił mi Walter, nie były pieniądze, dokumenty ani prawnik. To było przypomnienie, że nie jestem bezsilny .

Siedząc wieczorem na werandzie, gdy słońce chowało się za wzgórzami, w końcu pozwoliłem sobie odetchnąć. Świat nie skończył się w tym pokoju motelowym – zaczął się od nowa.

I choć straciłam syna, odzyskałam coś o wiele większego.