Mój tata i brat zamknęli mnie w nocy na deszczu – kiedy byłam w szóstym miesiącu ciąży. Patrzyli, jak krwawię przez szybę, a potem zgasili światło. O północy wróciłam. Tym razem nie byłam sama.

Jak nazwałbyś ojca, który zamyka swoją córkę w szóstym miesiącu ciąży na zewnątrz, w 39-stopniowym upale, podczas gdy ona krwawi?

Okrutny. Bezduszny. Kryminalny.

Tej listopadowej nocy, stojąc drżąc na ganku ojca, z krwią spływającą mi po nogach, patrzyłem, jak on i mój brat unoszą swoje kieliszki z whisky przez szklane drzwi. Śmiali się z mojego, jak to nazwali, „występu godnego Oscara”, po czym zgasili wszystkie światła, zostawiając mnie w całkowitej ciemności z moim nienarodzonym dzieckiem.

Deszcz padał bez przerwy. Skurcze stawały się coraz silniejsze. A mężczyzna, który ostatecznie mnie uratował, nie był byle kim. To był ktoś, czyja tożsamość zniszczyłaby imperium mojej rodziny na oczach 200 świadków w najbardziej ekskluzywnym miejscu w Seattle.

Cześć wszystkim, nazywam się Lola Ulette, mam 28 lat. Zaraz usłyszycie, jak 30 lat przemocy w rodzinie zakończyło się jednym podpisem, który kosztował ich wszystko, co zbudowali na moich plecach.

Jeśli to oglądasz, zasubskrybuj mój kanał i daj mi znać, skąd oglądasz.

W każdą środę o 15:00 zasiadałem przy mahoniowym stole konferencyjnym w sali konferencyjnej Ulette Construction. Układ miejsc nigdy się nie zmieniał. Mój ojciec, Robert, dominował na czele, a jego srebrne włosy lśniły pod kryształowym żyrandolem. Marcus, mój starszy brat i wiceprezes wykonawczy, zajął miejsce po swojej prawej stronie, dające władzę. A ja? Zajmowałem krzesło najbliżej drzwi, jak gość, który może musieć szybko wyjść.