Mój tata i brat zamknęli mnie w nocy na deszczu – kiedy byłam w szóstym miesiącu ciąży. Patrzyli, jak krwawię przez szybę, a potem zgasili światło. O północy wróciłam. Tym razem nie byłam sama.

„Ten budynek reprezentuje to, co jest możliwe, gdy talent jest doceniany, a nie kradziony. Gdy innowacyjność jest celebrowana, a nie tłumiona. Gdy wzajemnie się wspieramy, a nie niszczymy”.

Tłum wybuchnął brawami. Hope klaskała w swoje maleńkie rączki, śmiejąc się.

Później, gdy słońce zachodziło przez panele słoneczne budynku, rzucając tęczowe wzory na Seattle, myślałem o tamtej nocy na ganku. Jak blisko byłem utraty wszystkiego. Jak ta strata stała się moim największym zyskiem.

Mój telefon wibrował od wiadomości od kobiet z całego świata, które dzieliły się swoimi historiami o tym, jak uwolnić się od przemocy, jak wyznaczać granice i jak wybierać siebie.

To właśnie robią Feniksy. Wznosimy się, szybujemy i oświetlamy drogę innym.

Dziękuję za wysłuchanie mojej historii. Jeśli poruszyła Cię ona, zasubskrybuj i podziel się nią z kimś, kto potrzebuje usłyszeć, że stawianie granic toksycznym członkom rodziny jest w porządku. Twoje zdrowie psychiczne i bezpieczeństwo są najważniejsze. Zawsze.

Podziel się swoimi przemyśleniami w komentarzu poniżej. Przeczytałem każdą z nich.

Pamiętaj, że zasługujesz na szacunek, zwłaszcza ze strony tych, którzy twierdzą, że cię kochają.

Do zobaczenia następnym razem, zostań.