Mój tata wrzasnął, wbijając mi stopę w bok. „Zamknij się!” Siostra zaśmiała się z mojego bólu. Lekarz interweniował.

To była moja rodzina przez szesnaście lat.

Moja matka zmarła, gdy miałam dwanaście lat. Rak zabrał ją szybko i brutalnie, zostawiając mnie samą z ojcem, który kiedyś czytał mi bajki na dobranoc i uczył jeździć na rowerze. Przez rok po jej śmierci Douglas starał się zachować pozory normalności. Przyrządzał mi posiłki, pytał o szkołę, przytulał mnie, gdy płakałam.

Ale potem poznał Diane na konferencji biznesowej i wszystko się zmieniło.

Diane miała pieniądze, stare rodzinne pieniądze, którymi posługiwała się jak bronią. Miała córkę o imieniu Amber, która miała wtedy dziewięć lat, rozpieszczoną i cięte gęby już wtedy. Douglas poślubił Diane jedenaście miesięcy po pogrzebie mojej matki. Na ślub założyłam sztywną suknię i próbowałam się uśmiechać, rozpaczliwie mając nadzieję, że ta nowa rodzina uleczy ranę, którą pozostawiła po sobie śmierć mojej matki.

Zamiast tego rana się pogłębiła.

Diane od początku jasno dawała mu do zrozumienia, że ​​jestem dla Douglasa ciężarem, niewygodnym przypomnieniem poprzedniego życia. Przekonała go, że potrzebuję surowszej dyscypliny, że matka mnie zmiękczyła. Douglas, pragnąc zadowolić swoją bogatą nową żonę, zgodził się.

Ciepło odpłynęło z jego oczu, gdy na mnie spojrzał. Uściski ustały. Delikatne słowa zniknęły.

Kiedy miałam trzynaście lat, zaczął mnie popychać, gdy nie poruszałam się wystarczająco szybko, chwytał mnie za ramię na tyle mocno, że zostawiał ślady, gdy się sprzeciwiałam, i klepał w tył głowy, gdy popełniałam błędy. Nazywał to dyscypliną. Diane uważała to za konieczne. Amber obserwowała i uczyła się, że okrucieństwo jest akceptowalne, a nawet zabawne, gdy jest skierowane do mnie.

Potem sama się wychowałam. Sama chodziłam do szkoły, sama gotowałam, sama prałam. Od piętnastego roku życia pracowałam na pół etatu w sklepie spożywczym, oszczędzając każdy grosz. Dostałam stypendium na studia w college’u stanowym i wyprowadziłam się dzień po osiemnastych urodzinach. Zostałam nauczycielką, znalazłam mieszkanie, zbudowałam życie z dala od nich.

Ale wciąż miałam nadzieję. Wciąż dzwoniłam. Raz w miesiącu pojawiałam się na niedzielnych obiadach, siadałam przy ich stole, podczas gdy oni mnie ignorowali lub obrażali, rozpaczliwie licząc, że pewnego dnia Douglas przypomni sobie, że kiedyś mnie kochał.

Doktor Hayes wprowadził mnie przez podwójne drzwi do sali zabiegowej. Pielęgniarka pomogła mi wejść na stół zabiegowy, po czym położyłem się z cichym jękiem. Lekarz dokładnie umył ręce, a następnie podszedł ze stetoskopem.

„Jestem doktor Hayes” – powiedział. „Czy może mi pan opowiedzieć o swoim bólu?”

Opisałam objawy drżącym głosem. Słuchał uważnie, delikatnie naciskając na mój brzuch. Kiedy dotknął jakiegoś punktu, krzyknęłam.

Natychmiast się wycofał.

„Przepraszam” – mruknął. „Muszę coś sprawdzić”.

Jego dłonie powędrowały do ​​moich ramion i zobaczyłam, jak zaciska szczękę. Ostrożnie podwinął mi rękawy, odsłaniając siniaki, których nie byłam świadoma. Niektóre były świeże, fioletowe i tkliwe. Inne żółkły, prawie zagojone.

„Skąd je masz?” zapytał cicho.

Odwróciłam wzrok.

„Jestem niezdarny. Łatwo się siniaczę.”

„Stacy” – powiedział.

Sposób w jaki użył mojego imienia sprawił, że spojrzałam mu w oczy.

„Widziałem, co się stało w poczekalni. Widziałem, jak twój ojciec cię kopnął. To była napaść.”

Łzy piekły mnie w oczach.

„Był po prostu sfrustrowany. Hałasowałem i przeszkadzałem ludziom.”

„To nie daje mu prawa, żeby cię skrzywdzić.”

Doktor Hayes usiadł na obrotowym stołku tak, że nasze oczy znajdowały się na wysokości oczu.

„Te siniaki są na różnym etapie gojenia. To znaczy, że powstały w różnym czasie. Czy ktoś regularnie cię ranił?”

To pytanie otworzyło coś we mnie.