Moja 50-letnia teściowa wciąż miała słabość do młodszych mężczyzn. Zaledwie tydzień po ślubie, ona i jej nowy mąż zamknęli się w domu, a kiedy w końcu otworzyłam drzwi, to, co znalazłam w środku, sparaliżowało mnie ze zdumienia.

Jej narzeczony, Hugo, miał zaledwie dwadzieścia osiem lat. Uprzejmy, przystojny, ale ewidentnie bez stałej pracy i stabilnej przyszłości.

Carlos próbował przemówić jej do rozsądku, ale ona wpadła we wściekłość i zaczęła warczeć,

„Poświęciłam całe życie dla męża i dzieci. Teraz chcę żyć dla siebie”.

Dwa tygodnie później zorganizowała kameralne, ciche wesele – bez wielkiego przyjęcia, bez uczty, tylko dla kilku przyjaciół i krewnych. Mój mąż się na to nie zgodził, ale milczał, żeby uniknąć konfliktów.

Od dnia ceremonii czułam jakiś niepokój w żołądku. Rosa i „wujek Hugo” wprowadzili się do swojego pokoju i prawie z niego nie wychodzili. Przez cały tydzień drzwi były zamknięte. Przy każdym posiłku pukałam i zostawiałam ich talerze na zewnątrz, a ona wołała: „Zostaw to tam, kochanie, zjem później”.

Ósmego dnia nie mogłem już dłużej ignorować tego uczucia. Jedzenie było nietknięte, a cisza w pomieszczeniu wydawała się ciężka. Postanowiłem wejść.

Widok, który mnie zastał, był przerażający. Zasłony były szczelnie zaciągnięte, powietrze stęchłe i duszne. Rosa leżała nieruchomo na łóżku, jej skóra była blada, usta popękane, oczy zapadnięte. Była nieprzytomna. A Hugo? Już go nie było.

Krzyczałam do męża i razem zawieźliśmy ją do szpitala. Lekarze stwierdzili, że jest poważnie odwodniona, osłabiona i od kilku dni nic nie jadła ani nie piła.

„Musisz ją uważniej obserwować” – zaniepokoił się lekarz. „Ma szczęście, że żyje”.